Η πολιτισμική τάση goth

Η πολιτισμική τάση goth είναι μια σύγχρονη υποκουλτούρα διαδεδομένη σε πολλές χώρες. Άρχισε στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 στη σκηνή του gothic rock, παρακλαδιού του μεταπάνκ και απέκτησε αρκετά μεγάλο ρεύμα μετά το ουσιαστικό τέλος του πανκ και την άνοδο του New Wave. Η goth έχει επιζήσει πολύ περισσότερο από άλλες τάσεις της ίδιας εποχής και συνεχίζει μέχρι σήμερα να διαφοροποιείται και να εξελίσσεται. Τα καλολογικά στοιχεία και οι πολιτιστικές ροπές τους δείχνουν επιρροές από τη γοτθική λογοτεχνία του δέκατου ένατου αιώνα και το Παρακμιακό Κίνημα, μαζί με πρώιμες ταινίες φρίκης -ειδικά αυτές του γερμανικού εξπρεσιονισμού- και - σύμφωνα με τον Cesar Fuentes Rodriguez και την Carol Siegel - σε μια μικρότερη έκταση, τη σαδομαζοχιστική BDSM κουλτούρα. Η goth εκφράζεται τόσο σαν μουσικό στυλ όσο και σαν αισθητική και μόδα. Η goth μουσική καλύπτει διάφορες μορφές, κοινός τόπος όμως για τους περισσότερους καλλιτέχνες είναι μια τάση προς τον σχετικά πένθιμο και επαναλαμβανόμενο ήχο, τους απαισιόδοξους στίχους και τα χαμηλών τόνων μπάσα φωνητικά. Οι μορφές της goth μουσικής κυμαίνονται ορισμένες φορές από το gothic rock στο punk. Σημαντικοί goth καλλιτέχνες ήταν οι Bauhaus, Siouxsie and the Banshees, David Vanian, The Mission, Fields of the Nephilim, The Cure, Christian Death, Dead Can Dance. Η goth μόδα δίνει έμφαση στην εικόνα του ανδρογύναιου, στα ρούχα της εποχής του Μεσαίωνα, της Αναγέννησης και της Βικτοριανής εποχής ή ένα συνδυασμό αυτών. Το κοινό νήμα στην goth κουλτούρα είναι η συνειδητοποίηση του αμφιλεγόμενου της ζωής, η αντίθεση μεταξύ του φωτός και του σκότους, του καλού και του κακού, της ζωής και του θανάτου, με την πεποίθηση ότι τα δύο άκρα δεν μπορούν να υπάρξουν το ένα χωρίς το άλλο, και ότι οι παραδοσιακοί χαρακτηρισμοί που ορίζονται στο ένα ή το άλλο από αυτά τα αντίθετα δεν είναι απαραίτητα αληθινοί. Οι Goths τείνουν να έχουν μια σκοτεινή και διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ, μια αγάπη για την ιστορία, τη λογοτεχνία, την ποίηση, την φυλολογία γενικότερα και τη μουσική. Και η απάντηση ενός ή μιας που ΖΕΙ και αναπνέει για αυτήν την ''υποκουλτούρα''................ Το Gothic δεν είναι απλώς υποκουλτούρα της νεολαίας,μια καταθλιπτική αισθητική ή ένα λογοτεχνικό είδος. Είναι μία φιλοσοφική οπτική- μία θέαση του κόσμου, όπως είπε και ο Ιρλανδός μυθιστοριογράφος Joseph Sheridan Le Fanu στο In a Glass Darkly. Είναι ο κόσμος σε αρνητικό φωτογραφίας, ανεστραμμένος. Εδώ το παράδοξο και το απόκοσμο, το σκοτεινό και το απειλητικό, αποτελούν κοινό τόπο και ασκούν μία ακαταμάχητη έλξη. Από την άλλη, το σύνηθες είναι αλλόκοτο, το φυσιολογικό και το παρήγορο υπόσχονται μονάχα ανία και μαρασμό. Οι αντίθετοι πόλοι του sex και του θανάτου "παντρεύονται" μέσα σε μία θεσπέσια γκροτέσκα τελετή. Η αθωότητα και η αρετή δε, φυλάσσονται σαν παρθένα περγαμηνή που πάνω της μπορούν να χαραχτούν τα σύμβολα της αμαρτίας με το κόκκινο του αίματος και το μαύρο του μεσονυχτίου. Αυτόν τον κόσμο του λυκόφωτος περιγράφει το 1874, ανάμεσα σε αυτοκαταστροφικά μεθύσια, ο μανιοκαταθλιπτικός ποιητής της Βικτωριανής εποχής James Thomson στο έπος του The City of Dreadful Night. Είναι ένας εφιαλτικός υπόκοσμος τον οποίο χρησιμοποίησε μεταφορικά ο Thomson αναφερόμενος στην κόλαση που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια τόσο της πόλης όσο και της ψυχής. Έναν αιώνα αργότερα, ο δημοσιογράφος Luke Jennings θα εξερευνήσει την ίδια αυτή συμβολική μεταμεσονύχτια μητρόπολη στο άρθρο που έγραψε για την Evening Standard το 1999, με οδηγό του τον Gavin Baddeley. Ο Thomson έγραφε ότι, ενώ η εργατική πόλη την ημέρα αντιπροσώπευε το "συνειδητό νού, η πόλη της νύχτας αντιπροσώπευε το υποσυνείδητο. Ωστόσο, όπως και η ψυχή ή οποιαδήποτε άλλη περιοχή στην οποία δεν υπάρχουν κανόνες, η πόλη της νύχτας ήταν ένα μέρος τρομακτικό και επικίνδυνο. Κάποιος που περιδιάβαινε εκείνα τα σκοτεινά δρομάκια μπορούσε εύκολα να έρθει αντιμέτωπος με τον πραγματικό εαυτό του". Η πόλη της τρομερής νύχτας, δηλαδή η σκιά του σύγχρονου κόσμου μας, δεν περιορίζεται σε κανέναν τόπο ή χρόνο. Είναι το στοιχειωμένο από την ομίχλη Λονδίνο της Βικτωριανής εποχής, που τρέμει υπο την απειλή της λεπίδας του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Είναι το Παρίσι των τελών του 19ου αιώνα, μια ένδοξη μποέμ κόλαση γεμάτη με οίκους ανοχής και χασισοποτεία, όπου ανώμαλοι και ποιητές μαζεύονται για να γιορτάσουν την ίδια τους την καταδίκη. Είναι το Βερολίνο της δεκαετίας του '20, όπου γλεντζέδες με μάτια κατακόκκινα χορεύουν και πίνουν σε μια απελπισμένη προσπάθεια να καταπνίξουν τον θόρυβο της στρατιωτικής μπότας που πλησιάζει. Είναι το Los Angeles του 20ου αιώνα, η "πόλη της νύχτας" του Jim Morrison, ένα εργοστάσιο παραγωγής ονείρων εξειδικευμένο στους εφιάλτες. Είναι ένα βασίλειο λυκόφωτος που μου έχει γίνει πολύ οικείο. Σας προτείνω ταπεινά να με ακολουθήσετε σε αυτό μου το ταξίδι μέσα στην καρδιά του σκότους... Αγαπητοί Φίλοι.................η επιλογή δική σας!

 

Η ιστορία της πεταλούδας

Μεσοαμερικάνικη μυθολογία Με την πεταλούδα και τον συμβολισμό της φαίνεται πως ασχολήθηκαν ιδιαίτερα οι αρχαίοι λαοί του Μεξικού. Στο ''Las Mariposas entre los Antiguos Mexicanos'', (Οι πεταλούδες στους αρχαίους Μεξικανούς) του Carlos Beutelspacher καταγράφεται η στενή παρατήρηση της πεταλούδας από τους αρχαίους μεξικανικούς πολιτισμούς των Μιξτέκ των Κχολουλτέκ και των Αζτέκοι|Αζτέκ. Εκεί φαίνεται πώς οι πεταλούδες συμβόλιζαν τη φωτιά, την ψυχή, το θάνατο, τους πολεμιστές τους ταξιδιώτες και τα κολίβρια.Οι αρχαίοι Μεξικανοί γνώριζαν τους κύκλους ζωής των λεπιδόπτερων και έδιναν ονόματα σε κάθε φάση τους. Στη Ναχουάτλ γλώσσα|γλώσσα Ναχουάτλ η φάση του αυγού ονομάζεται ''αχουαχπαπαλότλ'' (αμάρανθος) εξαιτίας της ομοιότητάς του με τους σπόρους του φυτού. Οι προνύμφες ονομάζονται ''οκουϊλίν'' και έδωσαν το όνομά τους σε αρκετές γεωγραφικές περιοχές. Στην ενήλικη πεταλούδα έδωσαν και συνεχίζουν ακόμα και σήμερα σε ορισμένες περιοχές να δίνουν το όνομα ''παπαλότλ''. Ο Beutelspacher καταγράφει επίσης δύο σημαντικές θεότητες, την Ξοτσικετζάτλ και την Ιτζπαπαλότλ. Η Ξοτσικετζάτλ ήταν η θεά της αγάπης, των λουλουδιών, της βλάστησης και της φωτιάς. Το όνομα της θεάς σημαίνει όμορφο λουλούδι, πιθανή απεικόνιση του είδους ''papilio multicaudatus'', μιας πολύ κοινής πεταλούδας του κεντρικού Μεξικό|Μεξικού. Αυτή η θεά προστάτευε τους καλλιτέχνες, τους βιοτέχνες, τους ζωγράφους και τις κοινές γυναίκες. Ενίοτε συνδέεται με το κολίβρι, αν και ο Beutelspacher παρέχει αρκετά επιχειρήματα για την εικονοπλασία της ως θεά-πεταλούδα. Επιχειρώντας εδώ ένα είδος μυθολογία|μυθολογικού συγκρητισμού παρατηρούμε πως στον αρχέτυπο συμβολισμό του παγκόσμιου μύθου οι έννοιες φωτιά, τέχνη, άνθος, κοινή γυναίκα παραμένουν τόσο στον ελληνορωμαϊκό όσο και στον αρχαίο μεξικανικό μύθο συνδεδεμένες με την ιδέα της πεταλούδας, διατηρώντας αναμφίβολα και τις σύγχρονες αποτυπώσεις τους σε σύγχρονες κοινωνικές δοξασίες. Η θεά Ιτζπαπαλότλ με τη σειρά της (οψιανός ''ιτζλί'' και πεταλούδα ''παπαλότλ'') συνδέεται με το είδος ''rothschildia orizaba'', μια πεταλούδα του μεταξιού. Αυτή η θεότητα ήταν η μητέρα θεά των Τσιτσιμέκ και υποκατέστησε την Ξοτσικετζάτλ, όταν οι Αζτέκ κυριάρχησαν σε τούτη την εθνική ομάδα. Η Ιτζπαπαλότλ ήταν δυνατή και άγρια θεά με φτερά πεταλούδας και μεγάλα νύχια σε ετοιμότητα στα χέρια και τα πόδια της. Η θεά απεικονιζόταν επίσης με το βασιλικό όρνεο, (''sarcoramphus papa''), ένα είδος πολύ κοινό στο βόρειο Μεξικό κατά τη διάρκεια του πολιτισμού των Τσιτσιμέκ. Πολλοί άνθρωποι στο Μεξικό θεωρούν ότι κάποιος θα πεθάνει όταν σταματήσει μαύρη πεταλούδα στην πόρτα του. Η μαύρη πεταλούδα (''ascalapha odorata'') ονομάζεται Μικπαπαλότλ, από το ''μικουΐτζτλί'', που σημαίνει θάνατος. Οι ρεαλισμός|ρεαλιστικές ή στυλιζαρισμένες απεικονίσεις της πεταλούδας ποικίλουν και διακοσμούν πολυάριθμα θέματα της αρχαίας μεξικανικής τέχνης. Για παράδειγμα πεταλούδες διακοσμούσαν τον εξωτερικό δακτύλιο του ημερολόγιο|ημερολογίου των Αζτέκ και συμβόλιζαν το πυρ των φιδιών. Άλλες αναπαραστάσεις βρέθηκαν στον χρυσό διάκοσμο ανώτερων αξιωματούχων, σε κώδικες και τοιχογραφίες, ακόμα και στην τέχνη της σύνθεσης φτερών (''plumeria''). Η μυθολογία της πεταλούδας στην Ευρώπη Στην αρχαία Ελλάδα οι πεταλούδες ονομάζονταν «ψυχές», καθώς πιστευόταν ότι είναι οι ψυχές των νεκρών. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την πεταλούδα «σκώληκα ή καμπή», ενώ τη χρυσαλλίδα, το επόμενο δηλαδή στάδιο στάδιο μεταμόρφωσης από την κάμπια, «''νεκύδαλλο''», που σημαίνει «περίβλημα νεκρού». Στην ελληνική μυθολογία|ελληνική αλλά και τη ρωμαϊκή μυθολογία η Ψυχή, μια θνητή, απελευθερώθηκε από το θάνατο από τον Δία και η μυθολογική εικονοπλασία την αναπαριστά πολλές φορές με φτερά πεταλούδας. Απελευθερωμένο από τον θάνατο το σώμα της Ψυχής θα μπορούσε να πετάξει ελεύθερα στα ύψη, αναχωρώντας από τα δεσμά της χρυσαλίδας της. ''Με την ομορφιά της η Ψυχή ξύπνησε τη ζηλοτυπία της Αφροδίτης, γιατί τον ίδιο τον Έρωτα σαγήνεψε. Ο Ζέφυρος την μετέφερε σε μια ανθισμένη κοιλάδα, για να ζήσει σε ανάκτορο ονειρικό. Κάθε νύχτα συναντούσε εκεί έναν εραστή, που υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να δει. Με τις κακόβουλες συμβουλές των αδελφών της ξύπνησε η περιέργειά της και μπροσπάθησε μ' ένα λυχνάρι να δει ποιος μοιραζόταν το κρεβάτι της. Μια σταγόνα λάδι έπεσε πάνω στον θεό που πέταξε αμέσως μακριά. Έτσι άρχισε η φοβερή θλίψη, από την οποία θα μπορούσε να ξεφύγει η Ψυχή μόνο με την βοήθεια του Έρωτα.'' Στο μύθο η Ψυχή συνδέεται με την πεταλούδα και ο μύθος ερμηνεύεται βάσει αυτής της διπλής ιδιότητας. Είναι η ιστορία της ψυχής που αγγίζεται από τη θεία αγάπη, αλλά εξαιτίας των λαθών της πρέπει να υποβληθεί σε ορισμένες δοκιμασίες πριν επιτύχει την μακαριότητα της αθανασίας. Η νυχτοπεταλούδα που προσελκύεται από τη φλόγα, σαν την ψυχή που προσελκύεται από τις θεϊκές αλήθειες, καίει τα φτερά της. Η μυθολογία των βορειοαμερικάνων Ινδιάνων Εξαιτίας της ομορφιάς τους, της δύναμης της πτήσης και της πλήρους μεταμόρφωσής τους οι πεταλούδες απαντώνται συχνά και στους μύθους των Ιθαγενείς πληθυσμοί της Αμερικής|Βορειοαμερικανών Ινδιάνων. Σε ένα από τα πρώιμα ανθρωπολογικά άρθρα του, ο Grinnell αναφέρεται σε μια βασική πεποίθηση των Μπλάκφουτ, ότι τα όνειρα έρχονται στον ύπνο με μια πεταλούδα. Το σύμβολό τους για την πεταλούδα ήταν ένα σχέδιο που έμοιαζε με μαλτέζικο σταυρό με έναν βραχίονα οριζόντιο και το άλλο κάθετο. Το σύμβολο ζωγραφιζόταν σε ένα οίκημα για να δείξει ότι το ύφος και η μέθοδος διαμόρφωσης του οικήματος διδάχθηκαν στον ιδιοκτήτη σε ένα όνειρο. Ήταν επίσης η συνήθεια των γυναικών της φυλής να κεντούν το σύμβολο της πεταλούδας σε ένα μικρό κομμάτι δέρματος ελαφιού και να το δένουν στα μαλλιά του μωρού τους, όταν ήθελαν να το κοιμήσουν. Ταυτόχρονα ψιθύριζαν ένα νανούρισμα, ζητώντας από την πεταλούδα να έλθει και να κοιμήσει το παιδί τους. Η πεταλούδα ήταν επίσης σημαντική για στους μύθους και τα τελετουργικά των Ινδιάνοι|Ινδιάνων Χόπι, ιδιαίτερα στον χορό της πεταλούδας, ενώ ακόμη και μια φυλή των Χόπι, οι Πουέμπλο, ονομαζόταν φυλή της πεταλούδας. Το πνεύμα της πεταλούδας προσωποποιείται επίσης στη μορφή των ''Κατσίνα''. Τα Κατσίνα αντιπροσωπεύουν την πνευματική ουσία όλων των πραγμάτων στον αισθητό κόσμο Αντιπροσωπεύουν το παιχνίδι, τα τρόφιμα, τα πουλιά, τα έντομα ακόμη και τον ίδιο τον θάνατο προσωποποιημένο. Κατά τη διάρκεια ιερών χορών, οι άνδρες που υποδύονται τα Κατσίνα παρουσιάζουν ομοιώματα των κατσίνα τους στις γυναίκες και τα παιδιά. Τα ειδώλια είναι γνωτά ως ''Πόλι Σιο Χέμις Κατσίνα'' (Κατσίνα πεταλούδα), Πόλι Τάκα (Άνδρας Πεταλούδα) και Πόλι Μάνα (Κορίτσι πεταλούδα) Ο τελετουργικός χορός της πεταλούδας Η καθαρή ομορφιά της πεταλούδας ερμηνεύεται σε ένα μύθο των Παπάγκο. Σύμφωνα με τον μύθο, ο δημιουργός ένιωσε θλίψη για τα παιδιά, όταν συνειδητοποίησε ότι το πεπρωμένο τους ήταν να γεράσουν και να γίνουν αδύναμα πλάσματα. Μάζεψε, λοιπόν, τα όμορφα χρώματα από διάφορες πηγές όπως το φως του ήλιου, τα φύλλα, τα λουλούδια, και ο ουρανός. Έβαλε τα χρώματα σε ένα μαγικό σακκούλι και το παρουσίασε στα παιδιά. Όταν εκείνα το άνοιξαν, οι χρωματισμένες πεταλούδες πέταξαν έξω ελεύθερες, γοητεύοντας τα παιδιά που δεν είχαν δει ποτέ τίποτα τόσο όμορφο. Οι πεταλούδες τραγούδησαν κι έκαναν τα παιδιά ακόμα πιο ευτυχισμένα. Όμως, τα πουλιά παραπονέθηκαν στο δημιουργό γιατί οι πεταλούδες ήταν τόσο όμορφες και μπορούσαν να τραγουδούν όπως τα πουλιά. Για αυτό ο δημιουργός απέσυρε από τις πεταλούδες τη δυνατότητα να τραγουδούν. Από τότε, αν και όμορφες, παραμένουν σιωπηλές. Ένας ενδιαφέρων συνδυασμός της συμπεριφοράς εντόμων και της ανθρώπινης σεξουαλικότητας βρίσκεται στον θρύλο του τρόπου της πεταλούδας των Ναβάχο. Ένας αμφίφυλος θεός, ο Μπεγκοτσίντι, ήταν αρχηγός του λαού της πεταλούδας και εξυπηρετούσε τις σεξουαλικές ανάγκες και των αρσενικών και των θηλυκών πεταλούδων. Όταν ο Μπεγκοτσίντι αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα, οι άνθρωποι πεταλούδες αποφάσισαν να γίνουν αιμομίκτες παρά να παντρευτούν ξένους. Αυτό τους «τρέλανε», κάτι που φαίνεται σήμερα στην τάση τους να ορμούν στις φλόγες. Η εθιμική βάση του μύθου φαίνεται πως ήταν η αυξανόμενη ανησυχία μικρών και απομονωμένων ομάδων με ενδογαμικές τάσεις. Έτσι,ο θρύλος του τρόπου της πεταλούδας είναι για τους Ναβάχο μια ερμηνεία της απαγόρευσης (Ταμπού|tabu) ενάντια στην αιμομιξία. Γεννημένες από την κάμπια στη χρυσαλίδα, οι πεταλούδες ήταν ένα σύμβολο αναγέννησης, ευτυχίας και χαράς για τους γηγενείς του Μεξικού. Σε έναν μύθο, ο ισχυρός θεός-ερπετό, ο Κετζαλκοάτλ, εισέρχεται στον κόσμο με τη μορφή της χρυσαλίδας, από την οποία προβάλλει με τρόπο οδυνηρό στο πλήρες φως της τελειότητας που συμβολίζεται από την πεταλούδα. Η πεταλούδα-οψιανός, Ιτζπαπαλότλ, είναι προστάτιδα θεότητα στο ημερολόγιο των Αζτέκ. Εκτός από τα παραπάνω οι Αζτέκ επίσης πίστευαν ότι οι μακάριοι νεκροί με τη μορφή όμορφων πεταλούδων επισκέπτονταν τους συγγενείς τους, για να τους βεβαιώσουν ότι όλος ήταν καλά. Αυτές οι πεταλούδες πετούσαν γύρω από το σπίτι και γύρω από τις ανθοδέσμες που διακοσμούσαν τις οικίες των ευγενών Αζτέκ. Θεωρείτο αγένεια αν μύριζε κανείς τα λουλούδια από πάνω. Ο επισκέπτης ήταν υποχρεωμένος να τα μυρίσει από πλάγια θέση, γιατί η κορυφή ήταν αφιερωμένη στις ψυχές που έρχονταν και απολάμβαναν τη μυρωδιά, ιδιαίτερα αφιερωμένη στην ύπαρξή τους. Ο γηγενείς νοτιοαμερικανοί ενσωμάτωσαν επίσης τα διάφορα λεπιδόπτερα στις μυθολογίες τους. Για τους Γκοατζίρο της Κολομβίας, εάν κάποια ιδιαίτερα μεγάλη, λευκή πεταλούδα βρεθεί σε κάποια κρεβατοκάμαρα δεν πρέπει κανείς να την κακομεταχειριστεί ή να τη διώξει, γιατί είναι το πνεύμα ενός προγόνου που έρχεται να επισκεφτεί την κατοικία. Τον ίδιο μύθο συναντάμε στην Ιαπωνία, με τις ίδιες ακριβώς ιδιότητες. Εάν η πεταλούδα γίνει ενοχλητική, πρέπει να τη διώξει κανείς με μεγάλη προσοχή και φροντίδα, διαφορετικά το πνεύμα θα πάρει εκδίκηση. Ανάμεσα στους Αϊμάρα της Βολιβίας ένας ορισμένος σπάνιος τύπος νυχτοπεταλούδας θεωρείται οιωνός θανάτου. Είναι πολυάριθμα τα παραδείγματα των λεπιδόπτερων γενικότερα στις μυθολογίες γηγενών λαών σε όλο τον κόσμο. O Μίρτσεα Ελιάντε για παράδειγμα αναφέρει ότι στη Μαδαγασκάρη και το Νάγκα Μανιπούρ ορισμένες φυλές διεκδικούν την καταγωγή τους από την πεταλούδα. Σύμφωνα με τους Πίμα της Βόρειας Αμερικής κατά τη στιγμή της έναρξης της δημιουργίας ο δημιουργός Τσιοβοτμάκι πήρε τη μορφή πεταλούδας και πέταξε τριγύρω στον κόσμο, έως ότου βρήκε τόπο κατάλληλο για το ανθρώπινο γένος. Οι Μαορί της Νέα Ζηλανδία|Νέας Ζηλανδίας πιστεύουν ότι η ψυχή επιστρέφει στη γη μετά το θάνατο με τη μορφή της πεταλούδας. Στα νησιά του Σολομώντα εκείνος που φεύγει απ' τη ζωή, μπορεί να διαλέξει τι θα γίνει μετά το θάνατο και επιλέγει συχνά μια πεταλούδα. Στον Ισλαμικό Σουφισμό η νυχτοπεταλούδα που αναλώνεται στο φως της φλόγας του κεριού είναι η ψυχή που αναλώνεται στη θεία φλόγα. Η Μαρίγια Γκιμπούτας αναγνωρίζει με τη σειρά της στο σύμβολο της πεταλούδας ένα από τα ιδεογράμματα της πρώιμης νεολιθικής γλώσσας των προωτευρωπαϊκών φύλων και συνδέει το σύμβολο με τις ιδιότητες της μητέρας θεάς. Οι πρωτοευρωπαϊκοί λαοί γενικά πίστευαν ότι η ανθρώπινη ψυχή έπαιρνε τη μορφή της πεταλούδας και έτσι την αντιμετώπιζαν με μεγάλο σεβασμό, συχνά με φόβο. Οι Βορειοευρωπαϊκοί λαοί είναι γεμάτοι παραδόσεις για το γεγονός ότι τα όνειρα δεν έιναι τίποτε άλλο από περιπλανήσεις της ψυχής-πεταλούδας σε άλλους κόσμους. Στη νότια [[Γερμανία]] οι παραδόσεις αναφέρουν ότι οι νεκροί ξαναγεννιούνται σαν παιδιά που πετούν τριγύρω με τη μορφή της πεταλούδας. Τούτο συνδέει τις πεταλούδες με την ιδέα της γονιμότητας. Οι Ιρλανδοί με τη σειρά τους θεωρούν ότι οι πεταλούδες είναι οι ψυχές των νεκρών που περιμένουν να περάσουν από το Καθαρτήριο. Επιστρέφοντας στην αρχαία ελληνική ψυχή ως πεταλούδα, θα επιχειρήσουμε άλλον έναν συγκρητισμό, καθώς ανακαλύπτουμε μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση στη μυθολογία των Αζτέκ και των Μάγια. Η Ιτζπαπαλότλ είναι η θεά οψιανός-πεταλούδα, δηλαδή η ψυχή εγκλωβισμένη μέσα στην πέτρα. Η φαινομενικά αντινομιακή ιδέα είναι ότι η πεταλούδα/ψυχή απελευθερώνεται από το σώμα από τη θυσιαστική λεπίδα του οψιανού και ταυτόχρονα εγκλωβίζεται μέσα του. Η Ιτζπαπαλότλ είναι το θηλυκό αντίστοιχο του θεού Τετζκατλιπόκα («τετζκάτ» σημαίνει «εγχειρίδιο οψιανού»). Η πεταλούδα είναι, επίσης, σύμβολο του Ξοτσιπίλλι του αρσενικού θεού της βλάστησης και των λουλουδιών, ο οποίος όμως συνδέεται και με το αστραποβόλημα της φλόγας. Ο συμβολισμός της πεταλούδας «Στα νησιά του Σολομώντα εκείνος που φεύγει απ' τη ζωή, μπορεί να διαλέξει τι θα γίνει μετά το θάνατο. Επιλέγει συχνά μια πεταλούδα». Η γνωριμία με την πεταλούδα και τον πολλαπλό, υπέροχο συμβολισμό της στην παγκόσμια μυθολογία, περνάει πιθανώς από την άνυδρη φαινομενικά, αλλά απόλυτα απαραίτητη πύλη της φυσικής γνώσης. Από βιολογικής άποψης, λοιπόν, για να γνωρίσουμε λίγο αυτό το ιδιότυπο έντομο, οι πεταλούδες ανήκουν στο φύλο των αρθρόποδων και την τάξη των εντόμων. Τα είδη τους υπερβαίνουν τον αριθμό των 100.000 σε όλο τον κόσμο. Έχουν μακριές κεραίες, δύο ζεύγη φτερών καλυμμένα με πολύχρωμα λέπια, διαθέτουν στοματικά μόρια είναι μυζητικού τύπου και οι κεραίες τους ποικίλλουν ανάλογα με το είδος. K. Καλογερόπουλος (ΜΑ) in Anthropology Η μεταμόρφωσή τους από την στιγμή της γέννησης, σε μορφή κάμπιας (προνύμφες), είναι τεράστια. Έχουν σκωληκόμορφο σώμα και μασητικό στοματικό τύπο, ενώ συχνά διαθέτουν μεταξοειδείς αδένες και με τα λεπτά στρώματα μεταξιού που παράγουν, δημιουργούν ένα κουκούλι, στο οποίο εισέρχονται και μετατρέπονται σε χρυσαλίδες. Όταν βγαίνουν από το κουκούλι, έχουν πλέον τη μορφή ενήλικης πεταλούδας. Οι πεταλούδες είναι φυτοφάγες και συχνά το μεγαλύτερο τμήμα τους παρουσιάζει περιπτώσεις σεξουαλικού διμορφισμού. Τα Λεπιδόπτερα χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τα ομοιόνευρα, στα οποία οι τέσσερις φτερούγες παρουσιάζουν όμοιες πτυχώσεις και τα ετερόνευρα στα οποία οι πίσω φτερούγες έχουν μειωμένες πτυχώσεις. Εκείνο όμως που έχει ιδιάζουσα σημασία για τον άνθρωπο, είναι η εκπληκτική δυνατότητα της πεταλούδας για μεταμόρφωση. Τούτη η συναρπαστική μετουσίωσή της είναι ταυτισμένη στην ανθρώπινη φαντασία με την ιδέα της ψυχής, του θανάτου και της αναγέννησης. Πολλά μπορεί να μάθει κανείς από αυτά –και για αυτά- τα όμορφα έντομα. Οι εντομολόγοι βρίσκονται σε μια ατέρμονη αναζήτηση περισυλλογής στοιχείων που αποτυπώνονται σε χιλιάδες σελίδες και μακρές συζητήσεις. Οφείλουμε ευγνωμοσύνη σε εκείνους που αφιέρωσαν τον χρόνο και την ενέργειά τους ερευνώντας τα λεπιδόπτερα, για να μοιραστούν γενναιόδωρα τις πληροφορίες τους με τον υπόλοιπο κόσμο. Διαφορετικά πώς θα ξέραμε ότι οι πεταλούδες μαζί με τις μέλισσες είναι σημαντικότεροι ρυθμιστές της γονιμοποίησης της φύσης, ή πώς θα γνωρίζαμε ότι είναι θαυμάσιοι δείκτες ισορροπίας του πλανητικού μας περιβάλλοντος; Ανάμεσα, βέβαια, στους ερευνητές των λεπιδόπτερων υπάρχουν και εκείνοι που αναζητούν πέρα από τα καθαρά βιολογικά και περιβαλλοντικά δεδομένα τον μυθολογικό συμβολισμό τους, τον αντίκυπο που είχαν στην ανθρώπινη ζωή τα έντομα από τα πανάρχαια χρόνια. Αναζητούν τις αρχετυπικές τους αποτυπώσεις στον μύθο, την τέχνη και τη λαϊκή παράδοση, τον ανθρωπογενή πολιτισμό γενικότερα. Με έναν τρόπο περίεργο και συνάμα καταλυτικό η ακριβής επιστήμη περνά στις επικράτειες της αναλυτικής ψυχολογίας, της μυθολογίας, του αρχετυπικού συμβολισμού και διερευνά τον ιστό αλληλεξάρτησης ανάμεσα στην ανθρώπινη ύπαρξη και το περιβάλλον της. Έως τώρα γνωρίζαμε το παράδειγμα της πεταλούδας στην κβαντική φυσική. Εγκαταλείποντας τις επικράτειες της φυσικής επιστήμης και της βιολογίας προς το παρόν, ας δούμε με ποιο τρόπο εξελίχθηκε στο πέρασμά του χρόνου η ανθρώπινη αντίληψη για τις πεταλούδες. Μεταμόρφωση Όπως στους Γκοατζίρο της Κολομβίας, έτσι και στον ιαπωνικό μύθο της λευκής πεταλούδας είναι εμφανής η άποψη πως η λευκή πεταλούδα είναι η ψυχή της γυναίκας του γέροντα, που πέθανε νέα και έφυγε νωρίς από τη ζωή του. Η ψυχή επιστρέφει να οδηγήσει τον αγαπημένο της στο πέρα κόσμο, όταν εκείνος δεν μπορεί πια να περιποιηθεί τον τάφο της και να της τραγουδήσει, όπως είχε ορκιστεί. Η πεταλούδα εδώ δε συμβολίζει απλά την ψυχή αλλά και τη δυνατότητα επικοινωνίας της με τον αισθητό κόσμο. Πρόκειται λοιπόν για ένα σύμβολο που με την αλλεπάλληλη παρουσία του στο παγκόσμιο πλέγμα των μύθων υποδηλώνει μια σχέση ανάμεσα σε αυτή τη ζωή και την άλλη και τα στάδια μιας εξελικτικής μεταμόρφωσης. Η μεταμόρφωση της πεταλούδας είναι ένα από τα μυστήρια της φύσης. Η δυνατότητα αυτών των εντόμων να αλλάζουν τη μορφή τους από έρπουσα κάμπια σε ιπτάμενη ύπαρξη είναι σχεδόν μαγική. Πολλοί άνθρωποι εμπνέονται τόσο από την ιδέα της μεταμόρφωσης, ώστε θεωρούν πως οι πεταλούδες δε θα μπορούσαν ποτέ να έχουν εξελιχθεί κατά τη διάρκεια των εκατομμυρίων ετών εξέλιξης χωρίς τη θεϊκή παρέμβαση. Είτε όμως είναι έργο θεϊκής παρέμβασης ή απλά μια διαδικασία της φύσης, εκείνο που πυροδοτεί την ανθρώπινη φαντασία είναι ή ίδια η έννοια της μεταμορφωτικής διαδικασίας και της ελευθερίας που συνεπάγεται η δυνατότητα της πτήσης. Φαίνεται να αγνοεί το ανθρώπινο πλάσμα πως προέρχεται από το ίδιο κουκούλι της σκοτεινής μήτρας και πως υφίσταται την ίδια μετουσιωτική διαδικασία, ή απλά αναγνωρίζει ενδόμυχα κάποια συγγένεια σε τούτη τη διαδικασία; Ο κύκλος μεταμόρφωσης της πεταλούδας συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα εν είδει μαγείας. Η ανθρώπινη αλλαγή ακολουθεί τους δικούς της χρονικούς περιορισμούς και περνά συνήθως απαρατήρητη. Είναι όμως η ίδια μεταμόρφωση και ακολουθεί τους ίδιους αμετάβλητους εξελικτικούς νόμους, έως ότου φθάσει στη δική της πτήση. «Ήμουν πριν άνθρωπος που ονειρεύτηκε ότι ήταν πεταλούδα ή μήπως είμαι τώρα πεταλούδα που ονειρεύεται ότι είναι άνθρωπος;» - Τσουάνγκ Τζου

 

Ελλάδα...tattoo το μεγαλείο σου !

Το τατουάζ θεωρείται πλέον μορφή τέχνης από τους περισσότερους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης μπορούν εύκολα να ζωγραφίσουν στο σώμα τους το σχέδιο της αρεσκείας τους. Η σημερινή πραγματικότητα όμως σε καμία περίπτωση δεν μαρτυράει και το ξεκίνημα της προσπάθειας αυτής ειδικά στη χώρα μας.

 Λίγο μετά τα μέσα του αιώνα, ναυτικοί κυρίως με πολλά ταξίδια στο εξωτερικό μεταφέρουν τη ζωγραφική του σώματος και στην Ελλάδα. Άτομα από χαμηλή οικονομική και κοινωνική τάξη γίνονται οι πρωτεργάτες της νέας αυτής συνήθειας, που τότε δεν ήταν φυσικά μόδα. Το τατουάζ με τον καιρό θα αφήσει τους ναυτικούς και τα καταστρώματα και θα βρει πρόσφορο έδαφος στην εργατική τάξη. Το αυστηρό όμως πολιτικό καθεστώς και η ανέτοιμη ελληνική κοινωνία το καθιστούν απαγορευτικό και παρατηρούνται ακόμη και διώξεις ατόμων που γνώριζαν ως κάποιο βαθμό να χτυπούν τατουάζ. Τα χρόνια περνούν και αυτή η μορφή τέχνης σε αντίθεση με άλλες παραμένει στάσιμη. Ο ερασιτεχνισμός και ο πειραματισμός επίδοξων καλλιτεχνών σε ανθρώπινα σώματα κυριαρχούν. Ζωντανή απόδειξη για το γεγονός αυτό είναι τα σχέδια και τα χρώματα που έγιναν και χρησιμοποιήθηκαν τότε, και υπάρχουν ακόμα στους σημερινούς μεσήλικες.
Στο ξημέρωμα της δεκαετίας του '70 κάποιοι θα προσπαθήσουν να δώσουν μια πιο επαγγελματική βάση και επιτέλους να υπάρξει μια εξέλιξη στον χώρο, που μέχρι τότε βασιζόταν σε αυτοσχέδια συστήματα και πειραματισμούς. Η προσπάθεια αυτή δεν απέδωσε και μάλιστα η ελληνική κοινωνία παρουσιάστηκε ανέτοιμη για ακόμη μία φορά, ακόμα και όταν το στρατιωτικό καθεστώς κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος και έδωσε την σκυτάλη στην νεογέννητη τότε ελληνική δημοκρατία.
Η επιμονή και η αγάπη ορισμένων και ολίγων θα βρουν πρόσφορο έδαφος στην αρχή της δεκαετίας του '80, όπου πλέον ο πάγος της προκατάληψης αρχίζει να σπάει. Σε αυτό βοηθάει και η συστηματική προσπάθεια που γίνεται η οποία φαίνεται κυρίως μέσα από την ποικιλία των σχεδίων και την ποιότητα αυτών. Πολλοί καλλιτέχνες από το χώρο της μουσικής και του θεάματος δεν διστάζουν να «στολίσουν» το σώμα τους. Την εποχή εκείνη στην ελληνική κοινωνία ο κινηματογράφος αλλά και η τηλεόραση, η οποία μπαίνει με ταχύτατους ρυθμούς σε κάθε σπίτι, επηρεάζουν το αίσθημα της κοινής γνώμης. Πολλοί νέοι καθοδηγούμενοι από τα γούστα των πρότυπών τους θα οδηγηθούν σε κάποια από τα σχετικά λίγα μαγαζιά που υπήρχαν μέχρι τότε για να αποκτήσουν όχι πλέον ένα μόνιμο σημάδι αλλά ένα ανεξίτηλο στολίδι.
Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν σίγουρα βγάζουν το τατουάζ από την στασιμότητα και ωθούν πολλούς νέους να μπουν στον χώρο και να μάθουν τα μυστικά αυτής της τέχνης. Η αποδοχή του κόσμου γίνεται τόσο μεγάλη αφού ακόμα και στα νησιά όπου συχνάζει μεγάλο μέρος της νεολαίας για τις καλοκαιρινέ διακοπές στήνονται πάγκοι «παραγωγής» τατουάζ.
Φθάνοντας στο σήμερα πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Τα περιοδικά που κυκλοφορούν, οι ιστοσελίδες στο Internet καθώς και τα σεμινάρια βοηθούν τους επαγγελματίες και ταυτόχρονα εμάς, τον απλό κόσμο να απολαμβάνουμε την άνεση ενός ποιοτικού τατουάζ και τον ευχάριστο προβληματισμό της επιλογής του σχεδίου της αρεσκείας μας ανάμεσα από χιλιάδες που υπάρχουν.
Πρωτοπόροι στο είδος είναι οι Αμερικάνοι καλλιτέχνες και από την πλευρά της Ευρώπης οι Γάλλοι, οι οποίοι κυριαρχούν στους περισσότερους από τους διαγωνισμούς. Εμπιστοσύνη όμως θα πρέπει να έχουμε σε Γερμανούς και Ελβετούς οι οποίοι έχουν ασχοληθεί αρκετά και οι δουλειές τους σίγουρα είναι πέραν του ικανοποιητικού. Άξια αναγνώρισης όμως είναι και η προσπάθεια που γίνεται στη χώρα μας, και οι εποχές που πολλοί κατέφευγαν σε άλλα κράτη για να έχουν ένα σίγουρο αποτέλεσμα στο τατουάζ τους, έχουν περάσει.
Όσο εύκολα όμως σήμερα κάποιος «άνω των δεκαεπτάμησι λόγω νομοθεσίας» μπορεί να «στολίσει» το κορμί του τόσο προσεκτικός θα πρέπει να είναι στις επιλογές του. Η μεγάλη ζήτηση του είδους δημιούργησε αναπόφευκτά και την πλεονάζουσα προσφορά. Πλέον πολλοί είναι αυτοί που υπόσχονται σίγουρες και «καθαρές» δουλειές. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Μέσα από έρευνα φάνηκε και η άλλη όψη του νομίσματος. Αρκετοί είναι αυτοί που γεύτηκαν την κρυάδα ενός αποτυχημένου σχεδίου ή ακόμη και τον πανικό που μπορεί να προκαλέσει η όψη ενός αναπάντεχου πρηξίματος πάνω στο τατουάζ. Οι κίνδυνοι λοιπόν που προκαλούνται από ασυνείδητους «επαγγελματίες» είναι μεγάλοι και σίγουρα ακόμα και η μετάδοση νοσημάτων από χρησιμοποιημένες ακίδες, βελόνες και χρώματα δεν μπορούν να μπουν στη σφαίρα της φαντασίας.
Ο αριθμός των studio tattoo πραγματικά προκαλεί εντύπωση αφού μόνο στην Αθήνα μετριούνται σε αρκετές δεκάδες. Πολλοί ήταν αυτοί που προσπάθησαν να μας πείσουν για την αξιοπιστία των χρησιμοποιούμενων υλικών και ποντάροντας στην αφέλεια ορισμένων θα κέρδιζαν κάποια παραπάνω euro. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ακόμα μία πληθώρα αδικημάτων και μορφών εκμετάλλευσης, δε θα μπούμε όμως σε αυτή τη διαδικασία. Σημασία για μας έχει ότι η αίσθηση της απόκτησης ενός τατουάζ είναι υπέροχη. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να γίνουμε τα πειραματόζωα κερδοσκόπων που ρισκάρουν στο ίδιο μας το σώμα. Η συμβουλή λοιπόν που μπορώ να δώσω είναι μία. Μην το σκέφτεστε πολύ αν υπάρχει έστω και λίγο στο μυαλό σας σαν ιδέα, κάντε το. Το αποτέλεσμα και η αίσθηση είναι απίστευτη. Ας μην το καταστρέψετε όμως αυτό με λάθος επιλογές. Υπάρχουν κέντρα που ακολουθούν τις σωστές διαδικασίες και σίγουρα η ανεύρεσή τους δεν απαιτεί πολύ ψάξιμο. Όσοι πάλι δεν έχετε βρει κάποιο σχέδιο μην προβληματίζεστε καθόλου, όταν βρεθείτε στον σωστό χώρο, τα σχέδια που θα περάσουν μπροστά από τα μάτια σας είναι άπειρα.
Ένα ακόμη στοιχείο που εντοπίστηκε είναι ο έντονος ανταγωνισμός. Στον χώρο αυτό ο ένας κυριολεκτικά λασπολογεί τον άλλο. Βλέπεις η πίτα είναι μεγάλη, αλλά και μικρή για να σηκώσει τόσους επαγγελματίες. Μην μπείτε σε αυτή τη διαδικασία. Αξιολογήστε απλά τη δουλειά του καθενός και με γνώμονα πάντα την ασφάλεια που σας παρέχει, επιλέξτε τον δικό σας «ζωγράφο». Άλλωστε το τατουάζ είναι ουσιαστικά η πρώτη παρέμβαση σε ένα σώμα που δεν επιλέξαμε εμείς, σε ένα κουστούμι που μας έδωσε η φύση του οποίου η όψη, ίσως και να μην εκφράζει τον πραγματικό εαυτό μας. Το τατουάζ όμως είναι ο καθρέφτης μας και σίγουρα ένας τρόπος βαθύτερης έκφρασης.

Tattoo διεθνής αναγνώρισης!

Σε αρκετά υψηλή θέση ψηφοφορίας αμερικάνικης ιστοσελίδας βρέθηκε το τατουάζ φτερά αγγέλου που έχει "χτυπήσει" στην πλάτη του ο Τζιμπρίλ Σισέ.
Σε ψηφοφορία αμερικάνικου περιοδικού το τατουάζ του Τζιμπρίλ Σισέ με τα φτερά αγγέλου που έχει στην πλάτη του, ψηφίστηκε σαν το 11ο καλύτερο τατουάζ που υπάρχει σε κορμί αθλητή σε όλο τον πλανήτη.
Την πρώτη θέση έχει το τατουάζ του Ντέρικ Ρόουζ στο αριστερό του χέρι, ενώ στην δεύτερη θέση είναι τα δυο φτερά πουλιών που έχει ο Κρις Άντερσεν των Ντένβερ Νάγκετς. Στην Τρίτη βρίσκεται το οικογενειακό δέντρο που έχει ο Μόντα Έλις των Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς.

Στην 11η θέση βρίσκεται ο άσος του Παναθηναϊκού, που μάλιστα είναι ένας από τους λίγους εκτός ΝΒΑ που βρίσκονται στην λίστα. Ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς βρίσκεται στην 15η θέση και είναι ο δεύτερος ποδοσφαιρικός εκπρόσωπος στην λίστα.

Διαλέγοντας το σχέδιο...

Αρκετοί πελάτες έρχονται στο στούντιο ξέροντας ακριβώς ποιο είναι το σχέδιο που θέλουν να κάνουν. Εμείς, από την πλευρά μας, μπορούμε να συμβουλέψουμε προτείνοντας σχέδια από μια τεράστια συλλογή, λαμβάνοντας υπόψη μας τι μπορεί να ταιριάζει αισθητικά στον κάθε έναν, όπως επίσης και σε ποιο σημείο του σώματος είναι καλύτερο να χτυπηθεί το τατού. Δίνουμε τη δυνατότητα στον πελάτη να επιλέξει ένα σχέδιο που θέλει ο ίδιος, μπορούμε να τον βοηθήσουμε και εμείς στην επιλογή, μπορεί ακόμα να μας δείξει φωτογραφία με τατουάζ κάποιου άλλου που του αρέσει ή απλά να μας ζωγραφίσει σε χαρτί το σχέδιο που προτιμάει και να ζητήσει να του το κάνουμε.

Πολλές φορές λειτουργούμε αποτρεπτικά, κυρίως σε πελάτες που θέλουν να χτυπήσουν το όνομα της φίλης τους (ή αντίστοιχα σε γυναίκες του φίλου τους) ή κάποιου συγκροτήματος, για ευνόητους λόγους. Κλασικό παράδειγμα ο Τζόνι Ντεπ και το πασίγνωστο τατουάζ του «Winona forever», το οποίο μετά το χωρισμό κατέληξε σε «Wino forever». Καλά κρασά δηλαδή! Φυσικά αυτό δεν ισχύει για κάποιον που θέλει να κάνει το ίδιο με το όνομα του παιδιού του. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο τεχνίτης θα σχεδιάσει πρώτα μόνος του αυτό που του έχουμε ζητήσει, πράγμα που σημαίνει ότι έχουμε να κάνουμε με έναν καλλιτέχνη. Και το λέμε αυτό κυριολεκτικά, διότι αν αυτός που θα σας κάνει το τατουάζ, αποτύχει στο σχέδιο, τότε κλαύτα Χαράλαμπε! Το τατού είναι τέχνη. Θέλει σταθερό χέρι αλλά θέλει και αισθητική – καλλιτεχνική προσέγγιση. Για αυτό δεν ενδείκνυται η λύση του αισθητικού.

Οι ανήλικοι δεν είναι καλό να κάνουν τατουάζ γιατί δεν έχει ολοκληρωθεί η ανάπτυξη τους και υπάρχει ο κίνδυνος μεγαλώνοντας, να αλλοιωθεί το σχέδιο. Ωστόσο, αν κάποιος επιμένει, μπορεί να το κάνει, έχοντας όμως οπωσδήποτε την έγκριση των γονιών του. Γι’ αυτό πάντοτε ζητάμε από τους πελάτες ταυτότητα, ώστε να είμαστε απόλυτα σίγουροι για την ηλικία τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το τατουάζ πρέπει να είναι συνειδητή απόφαση και όχι αποτέλεσμα ενθουσιασμού ή αντίδρασης. Επίσης ο πελάτης καλό θα είναι να το σκεφτεί αρκετά σοβαρά πριν το αποφασίσει, αφού το να είσαι αναποφάσιστος για κάτι τέτοιο, είναι ότι χειρότερο. 

Πέντε διάσημα τατουάζ που... υπόσχονται πολλά.

Υπάρχει μια θεωρία, που υποστηρίζει ότι οι γυναίκες που έχουν επιλέξει να … ζωγραφίσουν ένα τατουάζ χαμηλά στη μέση, «υπόσχονται» και περισσότερα στους άντρες.

Σε ένα βαθμό είναι λογικό γιατί ακόμα κι αν δεν το κάνουν για να εξάψουν την φαντασία μας, αυτά τα τατουάζ μας προκαλούν από μόνα τους.

Όσο πιο κάτω πας από τη μέση, τόσο πιο σέξι γίνεται το τατουάζ, γιατί πλησιάζει επικίνδυνα ένα… άλλο σημείο του σώματος.

Οι πέντε παρακάτω σταρ είναι κάποιες που έχουν τατουάζ σε αυτό το "επίμαχο" σημείο κι αν πιστέψουμε τις «φήμες», τα πάνε ιδιαίτερα καλά στο κρεβάτι...


 


5. Άντζι Έβερχαρτ



Η καυτή κοκκινομάλλα πρώην μοντέλο νυν ηθοποιός, έχει καταλάβει το νόημα του να έχεις τατουάζ στο συγκεκριμένο μέρος του σώματος σου.

Για αυτό και οι πινελιές της νεράιδας που απεικονίζει το τατουάζ της σταμάτησαν λίγο πριν το «σημείο μηδέν». Ξέρει τι κάνει…

4. Τζέσικα Άλμπα

Ωραία, μπορεί ο γλυκούλικος φιόγκος να μην είναι ότι πιο καυτό έχεις αντικρύσει ποτέ.

Αν όμως το συνδυάσεις με το πρόσωπο και το υπόλοιπο κορμί της Τζέσικα Άλμπα τότε παίρνει μια άλλη… αλά Λολίτα διάσταση στη φαντασία σου. Χμμ..





3. Άννα Κουρνικόβα

Η πιο σέξι τενίστρια που έχουμε δει ποτέ (ναι, αυτή είναι και καμία άλλη) βάζει φωτιά στις φαντασιώσεις μας και για έναν άλλο λόγo.

Το βλέμμα μας δεν μπορεί να μην πέσει στο απλό αλλά όμορφο tribal σχέδιο με αστέρια στη μέση της. Κι όταν επιλέγει να… φτιάξει το μαγιό της, προκαλεί ακόμα περισσότερο τα βλέμματα.





2. Άνα Μπεατρίς Μπάρος

Κανονικά, όταν ένα top model έχει ένα τατουάζ οπουδήποτε, δυσκολεύει το έργο των φωτογράφων. Όταν όμως μιλάμε για την απόλυτη Βραζιλιάνα θεά με το όνομα Άνα Μπεατρίς Μπάρος ακόμα και τα πέντε τατουάζ δεν είναι θέμα.

Ειδικά τα φτερά αγγέλου που είναι ζωγραφισμένα στο κάτω μέρος της μέσης της ταιριάζουν απόλυτα σε έναν Άγγελο της Victoria’s Secret.



1. Aντζελίνα Τζολί

ΟΚ, μπορεί κι αυτή να το έχει παρακάνει, ζωγραφίζοντας μια τεράστια τίγρη που καλύπτει σχεδόν όλη τη μέση της, αλλά όταν μιλάς για την απόλυτη γυναίκα, Αντζελίνα Τζολί, τότε όσο περισσότερο τόσο καλύτερο.

Αν όντως αληθεύει αυτό που λένε, τότε ο Μπραντ Πιτ είναι ο πιο τυχερός άντρας του κόσμου. Όχι, πως δεν είναι ούτως ή άλλως… 

Tattoo : Μάθε την ιστορία του τατουάζ στην Ελλάδα !

Σκέφτεσαι να κάνεις κάποιο τατουάζ; Μάθε την ιστορία του στην Ελλάδα, τις πιο βασικές κατηγορίες σχεδίων που υπάρχουν, τι θα πρέπει να προσέξεις αλλά και πως να περιποιηθείς το καινούριο σου απόκτημα για καλύτερα αποτελέσματα.

Η τεχνική των tattoos είναι πανάρχαια. Από τις πιο πρωτόγονες φυλές μέχρι σήμερα, βλέπουμε τους ανθρώπους να στολίζουν και να ζωγραφίζουν τα σώματά τους με tattoo, σε όλες τις εκδηλώσεις και εκφάνσεις της ζωής.

Οι ναυτικοί με τα ταξίδια τους από το εξωτερικό ήταν αυτοί που έφεραν το τατουάζ στη Ελλάδα. Οι πρώτοι που το ασπάστηκαν ήταν άτομα από χαμηλή οικονομική και κοινωνική τάξη, ενώ λίγο αργότερα θα βρει πρόσφορο έδαφος και στην εργατική τάξη. Η ελληνική κοινωνία όμως, ανέτοιμη να δεχτεί τη νέα τέχνη, το καθιστά απαγορευτικό και αναφέρονται ακόμα και διώξεις των καλλιτεχνών.

Στις αρχές το ’70 η κατάσταση αλλάζει. Δίνετε μια πιο επαγγελματική βάση για να υπάρξει κάποια εξέλιξη στο χώρο. Η ελληνική κοινωνία όμως ήταν ανέτοιμη για μια ακόμα φορά να το δεχτεί .

Φτάνοντας στο ’80, η επιμονή των καλλιτεχνών θα σπάσει την προκατάληψη. Πολλοί καλλιτέχνες της μουσικής και του θεάματος θα στολίσουν το σώμα τους χωρίς δισταγμό. Οι νέοι ακολουθώντας το δρόμο των προτύπων τους, θα βρεθούν στα ελάχιστα στούντιο της εποχής για ένα στολίδι.

Τα επόμενα χρόνια η τέχνη του τατουάζ εξελίσσετε ραγδαία. Οι νέοι φροντίζουν να ενημερωθούν και να μάθουν τα μυστικά της τέχνης. Η είσοδος της τηλεόρασης και των περιοδικών βοήθησαν να εξαπλωθούν τα νέα και πλέον το τατουάζ θα μπορούσε να ονομαστεί και μόδα.

Κατηγορίες σχεδίων

Δυστυχώς δεν μπορούμε να χωρίσουμε τα τατουάζ σε σχέδια που είναι της μόδας και όχι. Τουλάχιστον ας γνωρίσουμε τις ευρύτερες κατηγορίες που υπάρχουν.

American Old School Tattoo

Σκέψου Amy Winehouse, άγκυρες του ναύτη, cartoon σέξι γυναίκες που κλείνουν παιχνιδιάρικα το μάτι.



Tribal traditional Tattoo
 
Ξέχνα τα αμερικανοποιημένα tribal τατουάζ με τα έντονα μαύρα σχήματα και τις μυτερές γραμμές. Το tribal έχει επιστρέψει πλέον στις ρίζες του(Ν. Ζηλανδία).



Liner Work  Tattoo

Σχέδια που παραπέμπουν σ' εκείνα των τατουάζ με henna. Είναι περισσότερο διακοσμητικά ως τεχνοτροπία, με σχήματα που θυμίζουν κέντημα ή διακόσμηση αγγείου.



Ασιάτικα Tattoo

Μεγάλα σχέδια, κυρίως γιαπωνέζικης επιρροής, που καλύπτουν μεγάλες περιοχές του σώματος, με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που συνήθως έχει χρώμα.



Εν δράση

Η απόφαση είναι μεγάλη. Πριν την πάρεις καλό θα ήταν να το σκεφτείς αρκετά, μιας και το τατουάζ είναι μόνιμο. Αν το μετανιώσεις υπάρχουν τεχνικές αφαίρεσης. Είναι όμως επώδυνες, χρονοβόρες και με μεγάλο κόστος. Καλό θα ήταν να διαβάσεις τα παρακάτω tips πριν αποφασίσεις να στολίσεις το σώμα σου.

-Η καλύτερη εποχή για τατουάζ είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο, γιατί φοράς λιγότερα ρούχα που μπορεί να ερεθίσουν το σημείο του τατουάζ και δεν κάνεις μπάνια στη θάλασσα που μπορεί να το μολύνουν ή να το ξεθωριάσουν, ενώ η χειρότερη εποχή είναι το καλοκαίρι.

-Σκέψου πρώτα πολύ καλά και υπομονετικά τι σχέδιο θες να κάνεις. Το ζητούμενο είναι το tattoo που θα κάνεις να φαίνεται λες και υπήρχε ανέκαθεν στο σώμα σου.

-Πριν αποφασίσεις να κάνεις τατουάζ θυμήσου πώς ότι είναι τώρα στη μόδα δεν σημαίνει πως θα είναι για πάντα. Σκέψου με ποιο τατουάζ θα είσαι ικανοποιημένος κάποια χρόνια μετά, γιατί τα σχέδια και χρώματα που είναι τώρα της μόδας δεν είναι διαχρονικά.

-Η επιλογή του σημείου εξαρτάται από το αν θέλεις να είναι ορατό από όλους ή να βρίσκεται σε πιο …απόκρυφα σημεία.

-Για το τατουάζ πρέπει να επιλέγεται ένα ειδικευμένο εργαστήριο, όπου τηρούνται αυστηρά οι κανόνες υγιεινής, και όχι οποιοσδήποτε χώρος, όπου ανειδίκευτοι χρησιμοποιούν αυτοσχέδια, μη αποστειρωμένα εργαλεία.

-Ζήτα πρώτα να δεις δουλειά του tattoo artist.

Ο tattoo artist πρέπει να είναι σε θέση να απαντήσει σε όλες σου τις ερωτήσεις αναφορικά με θέματα διασφάλισης της προσωπικής σου υγείας.

-Ο tattoo artist είναι απαραίτητο να χρησιμοποιεί χειρουργικά γάντια.

-Όσα εργαλεία ή υλικά θα χρησιμοποιηθούν πάνω σου, πρέπει να ανοιχτούν μπροστά σου.

-Τα μελάνια που θα χρησιμοποιηθούν πάνω σου θα πρέπει να έχουν την ετικέτα της εταιρείας τους.

-Ένα μικρό τατουάζ ή κάποιο με δύο ή τρία χρώματα είναι ευκολότερο να αφαιρεθεί στο μέλλον.

Και μετά;

Αν λοιπόν το πήρες απόφαση και το έκανες σε περιμένει ένας δύσκολος μήνας. Η περιποίησή του είναι σημαντική για να εξασφαλίσεις ένα ωραίο και ανθεκτικό στο χρόνο αποτέλεσμα.

Είναι καλό να έχεις στο μυαλό σου ότι το τατουάζ μόλις χτυπηθεί είναι μια ανοικτή πληγή. Καλό θα ήταν να το πλένεις συχνά, μόνο με νερό και χωρίς σφουγγάρι, για να μην μολυνθεί.

Επίσης θα πρέπει να αποφύγεις την ηλιακή ακτινοβολία και όταν θα έρθει η ώρα να το εκθέσεις στο ήλιο, θα πρέπει πάντα να χρησιμοποιείς αντηλιακή κρέμα με υψηλό δείκτη προστασίας. Αυτό θα προστατέψει το τατουάζ σου και θα αποφύγεις το ξεθώριασμα των χρωμάτων.

Επίσης θα πρέπει να το φροντίσεις με ενυδατική κρέμα που θα σου συστήσει ο tattoo artist και φυσικά να ακολουθήσεις όποια συμβουλή σου δώσει για την περιποίηση του.

Η τέχνη της δερματοστιξίας (tattoo) στο Ρωσικό Οργανωμένο Έγκλημα

1) “Στις ρωσικές φυλακές η ιστορία της ζωής σου είναι χαραγμένη πάνω στο σώμα σου με τατουάζ. Εάν δεν έχεις τατουάζ απλά δεν υπάρχεις!" (Alix Lambert, στο ντοκιμαντέρ "The Mark of Cain").

2) Στη ρωσική γλώσσα υπάρχουν  πενήντα περίπου τρόποι να πεις «κλέβω» και η ρωσική μαφία τους χρησιμοποιεί όλους. Όπως λένε οι Ρώσοι, η μαφία είναι ο μόνος θεσμός που λειτουργεί σήμερα στη χώρα. Έτσι ή αλλιώς, είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο, η πιο πολυάσχολη και ίσως εκείνη που έχει συγκεντρώσει τους πιο βδελυρούς απατεώνες. Και υπεράνω όλων βρίσκονται οι “Vory V Zakone”, οι νονοί, οι “Κλέφτες του Κώδικα” (Myers, Willard H., 1996, 181–222  &Friedman, Robert I., 2000).
 

Η θεματολογία των Τατουάζ στους Vory V Zakone

Τα tattoo των Ρώσων κακοποιών χαρακτηρίζονται από ένα πολύπλοκο σύστημα συμβολισμών, οι οποίοι όταν αποκωδικοποιηθούν δίνουν λεπτομερείς πληροφορίες για εκείνον που τα φέρει στο σώμα του. Επιπλέον πληροφορίες μάλιστα μπορεί κάποιος να αντλήσει και από το μέρος του σώματος που αυτά υπάρχουν. Για παράδειγμα, τα tattoo που κάνει ένα νέο μέλος μιας Ρωσικής συμμορίας και δηλώνει την ένταξη του στην συμμορία αυτή συνήθως τοποθετείται στο στήθος ή στο μπράτσο και συνδυάζεται μ’ ένα τριαντάφυλλο (V. Chalidze, 1977, 57).

Τα tattoo που έχουν γίνει στις φυλακές έχουν ένα χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα με μια ελαφριά απόχρωση του μπλε λόγω του μελανιού που χρησιμοποιείται και το οποίο παρασκευάζεται από τη στάχτη καμένης σόλας παπουτσιού που αναμιγνύεται με ούρα. Επίσης, έχουν μια ιδιαίτερη τραχιά όψη καθώς λόγω τις έλλειψης οργάνων (τα tattoo απαγορεύονται βάσει νόμου στις ρωσικές φυλακές) οι γραμμές που χαράζονται στο δέρμα είναι αρκετά βαθιές.

Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις τα tattoo χρησιμοποιούνται και ως μια μορφή τιμωρίας,  για να στιγματίσουν εκείνον που τα φέρει μέσα στην κοινότητα των Vory. Γίνονται δια της βίας συνήθως σε εκείνους που έχουν χρέη από παίγνιο και απεικονίζουν παραστάσεις πορνογραφικού χαρακτήρα, κάτι αρκετά προσβλητικό για εκείνον που τα φέρει.

Οι συμβολισμοί (Danzig Baldayev, 1995):

• Η  “σταύρωση στο στήθος” συνιστά για ένα ρώσο κρατούμενο συνήθως την ύψιστη τιμή και τον χαρακτηρίζει ως “Prince of all Thieves”.
• Η σκηνή με τον Χριστό να απεικονίζεται επάνω στον σταυρό σηματοδοτεί και το μαρτύριο που έχει υποστεί ο συγκεκριμένος κρατούμενος καταδικασμένος από το ρωσικό ποινικό σύστημα να ζει μια ζωή, έγκλειστος στις φυλακές.
• Αν ο σταυρός από πάνω έχει ζωγραφισμένη και μια “κορώνα”, τότε αυτό σημαίνει πώς ο κρατούμενος είναι “Pakhan” δηλαδή αρχηγός της οικογένειας των κλεφτών.
• Οι  “ζώνες” επάνω στο κορμί των φυλακισμένων είναι ένα τατουάζ που τους εξασφαλίζει των σεβασμό των συγκρατουμένων τους.
• Οι πολλές ζώνες επάνω στο δέρμα δείχνουν ότι ο κρατούμενος δεν θα φύγει ποτέ από τις φυλακές γιατί διέπραξε κάτι πολύ σοβαρό.
• Τα “φίδια” είναι ένα ακόμη τατουάζ των Ρώσων που όταν είναι περασμένο γύρω από τον λαιμό τους συμβολίζει την καταπίεση που εξακολουθούν να υπομένουν οι κρατούμενοι από το απομεινάρια του πρώην σοβιετικού κομμουνιστικού μπλοκ.
• Οι “τίγρεις” πάνω στο σώμα συνήθως δείχνουν κάποιας μορφής εκδίκηση που έχουν καταφέρει να πάρουν οι κρατούμενοι από τους δεσμοφύλακες φρουρούς τους και την διοίκηση των φυλακών.
• Η “ γάτα” είναι συνυφασμένη με τις ιδιότητες που απαιτείται να έχει κάποιος κλέφτης. Είναι το πιο συνηθισμένο τατουάζ και γίνεται στο άνω μέρος του στήθους.
• Τα “μάτια” (η σημασία διαφέρει ανάλογα με το μέρος που είναι τοποθετημένο): Αν βρίσκεται στο μπροστά μέρος της κοιλιάς σημαίνει ότι εκείνος που το έχει κρατάει πάντα ανοιχτά τα μάτια του. Αν βρίσκεται στα οπίσθια έχει γίνει με τη βία και σημαίνει πως ο κρατούμενος χρησιμοποιείται ως σεξουαλικό αντικείμενο μέσα στις φυλακές.
• Το αγκαθωτό συρματόπλεγμα απεικονίζει τα χρόνια της ποινής που έχει καταδικαστεί κάποιος να εκτίσει.
• Τα “αστέρια” ανάλογα με τις κορυφές που έχουν δηλώνουν τα χρόνια της ποινής.
• Τα “οκτάγωνα αστέρια” που βρίσκονται στο δεξί και αριστερό άνω θωρακικό μέρος σημαίνουν πως εκείνος που τα έχει είναι “Κλέφτης του κώδικα”, δηλαδή Vor V Zakone. Τα οκτάγωνα αστέρια που βρίσκονται στα γόνατα δείχνουν ότι ο συγκεκριμένος Vor δεν γονατίζει σε καμία εξουσία και δεν είναι υπόλογος σε κανέναν.
• Ο “ιστός αράχνης” υποδηλώνει πως ο κρατούμενος έχει σχέση με το εμπόριο ναρκωτικών. Όταν μέσα στον ιστό υπάρχει και η αράχνη σημαίνει πως ο κρατούμενος έχει κάποιον εθισμό στα ναρκωτικά.
• Τα “κρανία” δείχνουν πώς ο κρατούμενος είναι σκληρός και αδίστακτος δολοφόνος και τα τατουάζ αυτά συνήθως τα χτυπούν μόνο υψηλόβαθμα μέλη των Vory V Zakone.
• Οι “εκκλησίες” και τα “κάγκελα” στο σώμα δείχνουν συνήθως την διάρκεια των ποινών των κρατουμένων και η ναζιστική σβάστικα απεικονίζει τα ισόβια δεσμά. Ανάλογα με τον αριθμό των τρούλων που έχουν οι εκκλησίες ή των αριθμό των κάγκελων υπολογίζουμε τα έτη της ποινής.
• Ο ”σταυροφόρος” και ο ”σιδερόφρακτος ιππότης” συνήθως απεικονίζουν τις σαδιστικές ή χουλιγκανιστικές τάσεις των κρατουμένων και την σχέση τους με ρατσιστικές επιθέσεις και εγκλήματα.
• Τα “κεριά” υποδηλώνουν πως εκείνος που τα φέρει είναι επικίνδυνος εγκληματίας και “μπορεί να σβήσει το φώς της ζωής σου
• Οι “καμπάνες” σημαίνουν πως ο κρατούμενος έχει διαπράξει κάτι πολύ σοβαρό και δεν υπάρχει πιθανότητα να βγει ποτέ από τις φυλακές. Είναι σύμβολα που εξασφαλίζουν τον σεβασμό μέσα στις φυλακές και γίνονται μόνο από υψηλόβαθμα στελέχη της Vory V Zakone.
• Τα tattoo με τα πρόσωπα του Στάλιν και του Λένιν, γίνονταν κατά την περίοδο της Σοβιετικής ένωσης πάνω από κάποιο ζωτικό όργανο του κρατουμένου, όπως η καρδιά, ώστε εκείνος να αποφύγει την εκτέλεση. Πίστευαν πως “Κανένας φρουρός δεν θα τολμούσε να πυροβολήσει πάνω στην εικόνα του ηγέτη”. Το συγκεκριμένο τατουάζ δεν χρησιμοποιείται πλέον.
• Οι κρατούμενοι που φέρουν τατουάζ “μαχαίρι στιλέτο” συνήθως εκτελούν τις κατά παραγγελία εκκαθαρίσεις μέσα στις φυλακές.
• Η “Παναγία με το θείο βρέφος στην αγκαλιά της”, συμβολίζει πως ο κρατούμενος είναι από την παιδική του ηλικία τρόφιμος των φυλακών.
• Οι  “πεταλούδες” είναι τα τατουάζ κακοποιών που είναι υπότροποι και επιρρεπείς στις αποδράσεις.
• Tέλος τα πορνογραφικά ‘’tattoo” δείχνουν πώς ο κρατούμενος έχει σπάσει τον κώδικα ηθικής των Vory V Zakone και χρωστάει λεφτά από τον τζόγο.

Τα τατουάζ στην ταινία “Eastern Promises” του David Cronenberg (2007).

Για να ανταποκριθεί ο Mortensen στο ρόλο του στην ταινία "Eastern promises" χρειάστηκε να κάνει 32 tatoo στο σώμα του. Κάποια από αυτά χωρίς ιδιαίτερο νόημα, με μάλλον έναν χιουμοριστικό χαρακτήρα όπως δηλώνει ο ηθοποιός. Τα πιο σημαντικά από αυτά περιγράφονται στη συνέχεια (Πηγή: www.imdb.com).

Από τα tattoo μπορούμε να συμπεράνουμε πως ο Nikolai:
• Ήταν έμπειρος και ικανός κλέφτης, “ Prince of all Thieves ”.
• Είχε τρεις διαφορετικές καταδίκες που τις εξέτισε σε τρείς διαφορετικές φυλακές.
• Η μια από τις ποινές του ήταν τρία έτη.
• Υπήρξε για κάποιο διάστημα έγκλειστος στις φυλακές της Αγίας Πετρούπολης.
• Υπήρξε κατάδικος σε κάποια φυλακή της Σιβηρίας, όπου υπάρχουν οι πιο σκληρές φυλακές για τους πιο αδίστακτους κακοποιούς.
• Υπήρξε υψηλόβαθμο μέλος κάποιας συμμορίας και εκτελούσε κατ’ επάγγελμα δολοφονίες.
• Είχε κάποιον εθισμό σε ναρκωτικές ουσίες.
• Υπήρξε εγκληματίας από μικρή ηλικία.
• Ύστερα από την “μύηση” του, την τελετουργία της οποίας παρακολουθούμε στην ταινία, έγινε “Κλέφτης του κώδικα” (δηλαδή “Vor V Zakone”).
• Πλέον δεν γονατίζει ενώπιον καμίας εξουσίας.

Στο σώμα του Nikolai υπάρχουν τα ακόλουθα tattoo:

Στο Στήθος:

1. Ο  “σταυρός στο στήθος” συνιστά για τον Nikolai ύψιστη τιμή και τον χαρακτηρίζει ως “Prince of all Thieves”. Επίσης, η σκηνή με τον Χριστό που απεικονίζεται επάνω στον σταυρό σηματοδοτεί το μαρτύριο που έχει υποστεί όσο υπήρξε έγκλειστος στις φυλακές.
2. Η επιγραφή “Пусть будет сном что пережито мною”, σημαίνει “Ας ήταν όλα αυτά που έχω περάσει ένα όνειρο”.

Στα πλευρά:
( Αριστερό πλευρό )

3. Η “Παναγία με ανοιχτή καρδιά και μαχαίρια που την διαπερνούν” είναι ένα σύμβολο αποτροπιασμού που δείχνει πως ο Nikolai δεν απολάμβανε τις δολοφονίες που εκτελούσε και με αυτόν το τρόπο “προσπαθούσε να ξορκίσει το κακό”.
4. Κάτω από το tattoo υπάρχει η επιγραφή “Себя не обманешь”, που σημαίνει “δεν μπορείς να ξεγελάσεις τον εαυτό σου”.

( Δεξί πλευρό )
5. Ο Χάρος με το σφυροδρέπανο σημαίνει πως ο Nikolai είναι κατ’ επάγγελμα δολοφόνος.
6. Κάτω από το tattoo υπάρχει η επιγραφή “Я здесь и я жду”, που σημαίνει “είμαι εδώ και περιμένω”.

Στην πλάτη:

7. Η εκκλησία είναι επίσης ένα σύμβολο που χρησιμοποιείται για να “ξορκίσει το κακό”. Ανάλογα με τον αριθμό των τρούλων, μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα. Είτε πως ο κρατούμενος έχει εκτίσει ποινή σε έτη ανάλογη με το πλήθος των τρούλων, είτε πως έχει εκτίσει ανάλογο αριθμό ποινών. Στην περίπτωση μας σημαίνει πως ο Nikolai έχει εκτίσει τρεις διαφορετικές ποινές.
8. Πάνω από τους τρούλους υπάρχει η επιγραφή «Важно оставаться человеком» που σημαίνει “είναι σημαντικό να παραμένεις άνθρωπος”.

Στα μπράτσα:
( Δεξί μπράτσο)

9. Ένα μαύρο κοράκι με την επιγραφή «Черный ворон, я не твой» (“Μαύρα κοράκια δεν είμαι ακόμα δικός σας”), δηλώνει την θέληση για ζωή που έχει ο ήρωας της ταινίας. Το συγκεκριμένο tattoo είναι εμπνευσμένο από ένα παλιό ρωσικό τραγούδι που συνήθιζαν να τραγουδούν οι Ρώσοι φυλακισμένοι.

( Αριστερό μπράτσο )

10. Το κρανίο που συνδυάζεται μ’ ένα τριαντάφυλλο, σημαίνει πως ο Nikolai ήταν υψηλόβαθμο μέλος σε κάποια ρώσικη συμμορία και πως είναι σκληρός και αδίστακτος δολοφόνος.

Στα χέρια:
( Δεξιός πήχης )

11. Το φίδι που τυλίγεται γύρω από ένα στιλέτο είναι ένα αρκετά συνηθισμένο τατουάζ για τους Ρώσους εγκληματίες που δηλώνει την επιμονή και την αποφασιστικότητα τους.

( Αριστερός καρπός )

12. Το αγκαθωτό σύρμα δηλώνει ανάλογα με το πλήθος των εξοχών του τα χρόνια που έχει περάσει στην φυλακή εκείνος που το φέρει. Εδώ φαίνεται πως ο Nikolai είχε εκτίσει τρία χρόνια σε κάποια φυλακή της Ρωσίας.

( Αριστερό χέρι )

13. Η επιγραφή “cebep” σημαίνει Βοράς και υποδηλώνει την Σιβηρία όπου βρίσκονται οι πιο σκληρές φυλακές με τους πιο επικίνδυνους εγκληματίες.

( Δάκτυλα του αριστερού χεριού )

14. Ο χαρακτηριστικός σταυρός αναφέρεται στην Αγ. Πετρούπολη και ο Nikolai πιθανώς είχε εκτίσει ποινή στις φυλακές της.

Στους Ώμους:
( Αριστερός ώμος )

15. Ο ιστός αράχνης με την αράχνη μέσα σε αυτόν σημαίνει πως ο Nikolai είχε κάποιον εθισμό στα ναρκωτικά. Αν ο ιστός είναι χωρίς την αράχνη σημαίνει πως εκείνος που έχει το συγκεκριμένο τατουάζ είναι έμπορος ναρκωτικών.

Στις Κλείδες και στα γόνατα:

16. Τα “οκτάγωνα αστέρια” επιτρέπεται να τα έχουν μόνο οι Vory V Zakone, οι “επίλεκτοι” εγκληματίες του ρωσικού υπόκοσμου. Ο Nikolai είναι δηλαδή επίσημο μέλος της ρωσικής μαφίας και δεν είναι υπόλογος σε καμία εξουσία. 

Πονάει το τατουάζ; Τι πρέπει να προσέξουμε; Tattoo τιμές

Το τατουάζ δεν πονάει ακόμα και στις πιο ευαίσθητες περιοχές. Εμείς υποστηρίζουμε ότι ο «πόνος» είναι θέμα ψυχολογίας του πελάτη, όπως επίσης και θέμα ικανότητας του τεχνίτη. Αυτό που νιώθει όποιος κάνει τατουάζ είναι ένα μικρό τσούξιμο. Όταν όμως πρόκειται για μεγάλα, πολύωρα σχέδια, τότε αυτό που συμβαίνει είναι ότι το σώμα κουράζεται, εξαντλείται, γι’ αυτό και τα τατού που καλύπτουν μεγάλη έκταση, γίνονται σε πολλά ραντεβού, έτσι ώστε ο οργανισμός να έχει το χρόνο να «συνέλθει».
Επιμένω πάντως, ότι αν απευθυνθείς σε καλό τεχνίτη και είσαι αποφασισμένος να κάνεις το τατουάζ, τότε έχεις τη σωστή ψυχολογία για να ολοκληρώσεις τη διαδικασία χωρίς προβλήματα. Οι μικρές ενοχλήσεις που προκαλεί η βελόνα, διαφέρουν σε κάθε σημείο του σώματος, με πιο δύσκολο το κουντεπιέ. Όπως είναι φυσικό βέβαια, έχουν υπάρξει και οι ακραίες περιπτώσεις, με πιο χαρακτηριστικές τις εξής δυο. Ένας πελάτης δεν άντεξε τη διαδικασία και σηκώθηκε στη μέση και έφυγε, χωρίς να γυρίσει ποτέ να το ολοκληρώσει, ενώ ένας άλλος είχε λιποθυμήσει μόλις του βάλαμε την κρέμα στο σημείο που θα του χτυπούσαμε το τατού! 

Τι πρέπει να προσέξουμε

Η καλύτερη εποχή για το χτύπημα ενός τατού, είναι από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη. Αυτό οφείλεται στο ότι το δέρμα πρέπει να είναι ενυδατωμένο, στο ότι χρειάζεται αρκετός καιρός μέχρι να φύγει το κάπαλο που θα σχηματιστεί, ενώ παράλληλα δεν πρέπει να αλλοιωθούν οι χρωστικές ουσίες από το φως του ήλιου. Δεν υπάρχει πρόβλημα με το νερό, όμως αντενδείκνυται η επαφή με το θαλασσινό νερό, ενώ η ηλιοθεραπεία επιτρέπεται μόνο με αντηλιακό υψηλού δείκτη προστασίας, το οποίο θα πρέπει να καλύπτει συνεχώς την περιοχή με το τατουάζ.

Το ιδανικό βέβαια είναι να αποφύγουμε την έκθεση στον ήλιο για 4 με 6 εβδομάδες και φυσικά να ακολουθήσουμε κατά γράμμα τις οδηγίες του ειδικού. Να αφαιρέσουμε τη ζελατίνα όταν θα πρέπει, να κάνουμε την επάλειψη με ειδική αντιβακτηριδιακή αλοιφή (συνήθως κόκκινη Bepanthol), να μην ξύνουμε το κάπαλο και να καθαρίζουμε προσεκτικά και απαλά την περιοχή με νερό, χωρίς να την τρίβουμε.

Για να αποφύγετε δυσάρεστες καταστάσεις, καλό θα ήταν να ενημερωθείτε καλά για τα διάφορα στούντιο και να επιλέξετε κάποιο ειδικευμένο εργαστήριο, όπου τηρούνται αυστηρά όλες οι συνθήκες υγιεινής. Μην περάσετε ούτε καν έξω από μη ελεγμένα και παράνομα, δήθεν «στούντιο», όπου άπειροι και ανεύθυνοι επιτήδειοι που χρησιμοποιούν αυτοσχέδια «χειροκίνητα πιστόλια» τατουάζ, μπορεί να γίνουν αιτία για τη μετάδοση ηπατίτιδας, για την εμφάνιση συνδρόμου τοξικού σοκ και σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ακόμη και του ιού HIV, που προκαλεί το AIDS, όταν οι βελόνες δεν έχουν αποστειρωθεί σωστά.

Μην αφήσετε κανέναν να πειραματιστεί πάνω σας, ούτε να ψάξετε κάτι τάχα «φτηνό», γιατί μπορεί να το πληρώσετε πολύ ακριβά – όταν θα είναι αργά – με αλλεργίες, μολύνσεις και ουλές πάνω στο δέρμα, ειδικά όταν τα χρώματα που χρησιμοποιούνται δεν είναι κατάλληλα ελεγμένα. Εμείς φτιάχνουμε τα τατουάζ με ορυκτά και φυτικά χρώματα, τα οποία πλέον μπορούμε να προμηθευόμαστε και στην Ελλάδα, ενώ και οι βελόνες μας είναι αυστηρά μιας χρήσης.
 

Tattoo τιμές
Για τα βασικά σχέδια η χρέωση είναι συγκεκριμένη αλλά από εκεί και πέρα πάει με την ώρα. Δεν πάει με το μέγεθος του σχεδίου, αλλά με το πόσο γεμάτο είναι αυτό. Σε γενικές γραμμές τα χρωματιστά τατουάζ απαιτούν περισσότερο χρόνο από τα ασπρόμαυρα. Τα πιο δύσκολα είναι αυτά που έχουν περισσότερες καμπύλες, περισσότερα χρώματα και περισσότερες σκιές στα χρώματα. Άρα ότι είναι πιο γεμάτο, είναι και πιο ακριβό και χρεώνεται ανάλογα με τον χρόνο που θα απασχοληθεί ο καλλιτέχνης για να το ολοκληρώσει.

 

Οι ρίζες της μουσικής

Ο ορισμός που έχει προταθεί για τη Μουσική από τους εθνομουσικολόγους και τους κοινωνιολόγους της μουσικής είναι "ήχος οργανωμένος με ανθρώπινο τρόπο".

Η Δυτική Μουσική ορίζεται συχνά ως η Τέχνη και η Επιστήμη που ασχολείται με τους ήχους. Ο διαχωρισμός αυτός της Θεωρίας και της Πράξης καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι με τον όρο Μουσική εννοούσαν αρχικά την Ποίηση, το Μέλος και τον Χορό, ως αδιάσπαστη ενότητα τεχνών που καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα στο Θέατρο, ενώ την θεωρία της Μουσικής την εξέφραζε ο κλάδος της Αρμονικής. Ο διαχωρισμός αυτός υιοθετήθηκε και καλλιεργήθηκε από την δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό και έτσι σήμερα μπορούμε να πούμε ότι η μουσική ως Τέχνη, έρχεται να καλύψει την ανάγκη του ανθρώπου να εκφράσει, με τους ήχους, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις ψυχικές του καταστάσεις.
Ως Επιστήμη, εξετάζει την προέλευση, την παραγωγή, τη διάταξη, το ύψος, τη διάρκεια, την ένταση και τη χροιά των ήχων, καθώς και τη μεταξύ τους σύνδεση. Σε αυτόν τον τομέα αναπτύχθηκαν η Μορφολογία, η Μουσικολογία, η Εθνομουσικολογία, η Ιστορία της Μουσικής και η Ακουστική ως ξεχωριστές επιστήμες.
Τα ηχητικά στοιχεία, γίνονται μουσική, μόνο χάρη στην οργάνωσή τους. Χρειάζεται ένας άνθρωπος, ο οποίος κάποιες φορές αναγνωρίζεται από το περιβάλλον του ως προικισμένος με ειδικά προσόντα και με γνώση, για να αποφασίσει πώς θα οργανώσει κάποιους συγκεκριμένους ή μη ήχους της επιλογής του μέσα σε ένα δεδομένο χρονικό διάστημα. Ο τρόπος με τον οποίον οργανώνει ο άνθρωπος το ηχητικό υλικό, παράγοντας μουσική, εξαρτάται από την αλληλεπίδρασή του με το φυσικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον, από φυσικόυς νόμους όπως η συμμετρία, η περιοδικότητα, η επανάληψη, η ταλάντευση, η ηχώ, αλλά και πιθανόν από αστάθμητους παράγοντες.
Η Μουσική είναι τόσο παλιά όσο και η Γλώσσα. Ουσιαστικά εξελίχθηκε παράλληλα με τον άνθρωπο. Όμως, ο έναρθρος λόγος, ποτέ δεν μπόρεσε να αποδώσει όλες τις αποχρώσεις των υποκειμενικών, προσωπικών, ανθρώπινων σκέψεων και συναισθημάτων. Γι' αυτό και ο άνθρωπος ανέπτυξε ένα άλλο ηχητικό μέσο για να εκδηλώνεται και να εκφράζεται: τον Μουσικό Λόγο. Όπως η Γλώσσα χρησιμεύει για την έκφραση των παραστάσεων, των εννοιών, για την ονομασία των πραγμάτων, έτσι, και η Μουσική, αποδεικνύεται μία απαραίτητη ανάγκη τής ζωής, διερμηνεύοντας την ανθρώπινη ύπαρξη σε όλες τις εκφάνσεις της.
Στην δυτική Ευρώπη, η μουσική εξελίχθηκε από τη Μονοφωνία ως την Πολυφωνία και την Ομοφωνία, από την εξάρτησή της από το ποιητικό κείμενο - κυρίως θρησκευτικού, αρχικά, περιεχομένου - έως την ανεξαρτητοποίηση της μουσικής από την γλώσσα μέσω της Ενόργανης Μουσικής, από τις πρώτες προσπάθειες για τη δημιουργία ενός ορθολογικού συστήματος σημειογραφίας με τον Βοήθιο, κατά τον 5ο αιώνα, μέχρι την Τονική Μουσική και από εκεί στην Ατονικότητα στις αρχές του 20ου αιώνα. Στον δυτικοευρωπαϊκό χώρο επινοήθηκαν επίσης και τελειοποιήθηκαν μία σειρά από συστήματα Μουσικής Σύνθεσης, όπως, η Αντίστιξη ή Κοντραπούντο, η Φούγκα, η Αρμονία, ο Δωδεκαφθογγισμός ή Σειραϊσμός.
Η στενή σχέση που είχε και έχει ο άνθρωπος με τη μουσική, επιβεβαιώνεται από το πλήθος των συνθέσεων που υπάρχουν, για κάθε περίσταση της ζωής: θρησκευτικοί ύμνοι, χοροί, φυσιολατρικά τραγούδια, μοιρολόγια, νανουρίσματα, εμβατήρια, πολιτικά τραγούδια, τραγούδια της τάβλας, του γλεντιού, που μιλούν για τις χαρές και τις λύπες, από τη γέννηση ως τον θάνατο, μέχρι τα μνημειώδη έργα υψηλής διανοητικής σκέψης. Την αξία της κατανόησαν και ύμνησαν μεγαλοφυΐες του πνεύματος, όπως, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Πυθαγόρας, ο Ρομαίν Ρολλάν, ο Καρτέσιος, ο Γκαίτε, ο Μπετόβεν, ο Βάγκνερ, ο Στραβίνσκι κ.α., καθώς, φυσικά, και οι λαοί με τα παραδοσιακά τους τραγούδια.
Όσο χρειάζεται κανείς να κατακτήσει ειδικές γνώσεις προκειμένου να μελετήσει, να αναλύσει και, κατ' επέκταση να κατανοήσει ένα μουσικό έργο, άλλο τόσο, το μόνο που χρειάζεται για να το απολαύσει, είναι να διαθέσει ορισμένο χρόνο για την ακρόασή του. Η αισθητική απόλαυση που εξάγει ο ακροατής από ένα μουσικό έργο εξαρτάται όμως σε μεγάλο βαθμό από τον μουσικό πολιτισμό στον οποίο έχει μεγαλώσει και από τα μουσικά ύφη με τα οποία είναι εξοικειωμένος. Δύο ακροατές με διαφορετικό μουσικό πολιτισμικό υπόβαθρο, για παράδειγμα ένας Γερμανός και ένας Ινδός, είναι δύσκολο να εξάγουν και οι δύο τα ίδια αισθητικά συμπεράσματα ακούγοντας την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν ή μια ινδική ράγκα.
Η Μουσική δεν ανήκει στους "ειδικούς". Είναι πανανθρώπινη, παγκόσμια, διαχρονική πολιτισμική αξία. Το ίδιο ισχύει για τα μεγάλα πνευματικά έργα, που μας χάρισαν οι πιο προικισμένοι από τους δημιουργούς και τους ερμηνευτές της: ανήκουν στο σύνολο της ανθρωπότητας, στον κάθε ένα από εμάς, αποτελούν κληρονομιά μας. Κάθε άνθρωπος μπορεί να αναπτύξει το μουσικό του αισθητήριο. Αρκεί να στρέψει το ενδιαφέρον του. Να εμπιστευτεί τις αισθήσεις του. Να αφιερώσει λίγες ώρες για να ακούσει, συγκεντρωμένος, ό,τι πιο όμορφο δημιούργησε ο ανθρώπινος νους.

Στην αρχαιότητα η μουσική αποτελούσε στοιχείο μόρφωσης.

Η μουσική αναφέρεται και ως η Απολλώνια Τέχνη, εκείνη που οι εννέα Μούσες επέλεξαν να φέρει το όνομά τους. Με αυτήν την έννοια, η μουσική είχε μια πολύ διαφορετική σημασία από την σημερινή χρήση του όρου, περιλαμβάνοντας όλες εκείνες τις τέχνες, οι οποίες βρίσκονταν υπό την προστασία των Μουσών. Κυρίως όμως με τον όρο Μουσική, οι Έλληνες κατά την αρχαϊκή και κλασική εποχή εποχή εννοούσαν τον μουσικά προκαθορισμένο στίχο, όπως αυτός εμφανιζόταν στα διάφορα ποιητικά είδη και κυρίως στη λυρική ποίηση. Η ενότητα μουσικής (με την σημερινή σημασία του όρου) και λόγου άρχισε να κλονίζεται κατά το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα π.Χ.. Σε αυτό συνέτειναν διάφοροι παράγοντες, όπως η εισαγωγή καινοτομιών στη σύνθεση του μέλους, η εκτεταμένη ανάπτυξη της δεξιοτεχνικής οργανικής εκτέλεσης, οι μεταβολές στον τρόπο εκφοράς της γλώσσας και η μετέπειτα απώλεια της προσωδίας της.
Όσον αφορά στα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνταν κατά την αρχαιότητα, όργανα όπως η λύρα και αυλός ήταν ευρύτατα διαδεδομένα με διάφορες παραλλαγές στους αρχαίους πολιτισμούς της ανατολικής Μεσόγειου. Αργότερα υιοθετούνται από τους Ρωμαίους και εξελίσσονται μέσω επιδράσεων των φυλών που κατοικούσαν βόρεια των Άλπεων αλλά και των Αράβων.
Η ανθρώπινη φωνή έπαιζε επίσης αξιοσημείωτο ρόλο, ίσως δε να ήταν το πρώτο μουσικό όργανο που χρησιμοποιήθηκε από τον άνθρωπο, σε μια προσπάθεια μίμησης των πουλιών. Ωστόσο δε γνωρίζουμε πότε και γιατί άρχισαν οι άνθρωποι να τραγουδούν και να παίζουν μουσική: συνέβαινε από τότε που έχουμε γραπτή παράδοση και πιθανότατα και πιο παλιά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η μουσική με κάποιο τρόπο επηρεάζει τον ανθρώπινο ψυχισμό, δημιουργώντας του συναισθήματα.
Από την αρχαιότητα έχουν σωθεί ελάχιστα στοιχεία σχετικά με τη μουσική.
Στους νεότερους χρόνους ως μουσική ορίζεται η τέχνη έκφρασης των αισθημάτων και των ιδεών με τη βοήθεια ήχων, αρμονικά συνδυασμένων, η μελωδία μιας μουσικής σύνθεσης που εκτελείται με φωνή ή με όργανα, η ορχήστρα, το σύνολο των μουσικών (εκτελεστών, οργανοπαιχτών) το σύνολο των ηχητικών αξιών της εικόνας, που στηρίζεται στη μελωδία, την αρμονία, το ρυθμό, τον τονισμό, το μουσικό ρυθμό κλπ.
Η μουσική είναι το είδος της τέχνης που αντανακλά στην πραγματικότητα και επιδρά στον άνθρωπο με ενσυνείδητες και οργανωμένες ηχητικές δομές. Οι δομές αποτελούνται, κυρίως, από τους τόνους. Η μουσική βρίσκεται περισσότερο κοντά στο λόγο, τους κραδασμούς της φωνής που εξωτερικεύει τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου. Οι μουσικοί ήχοι, μ' όλη την ομοιότητά τους με τους ήχους της πραγματικής ζωής, διαφέρουν απ' αυτούς με την αυστηρή οργάνωση του τόνου και του ρυθμού, ανήκουν Δε σε συστήματα ιστορικά διαμορφωμένα, επιλεγμένα από τη μουσική πρακτική της κάθε κοινωνίας. Οι θυμικές διεργασίες και καταστάσεις του ανθρώπου παίζουν σημαντικό ρόλο στη μουσική όπως και οι βουλητικές παρορμήσεις. Στο μουσικό περιεχόμενο τον κύριο λόγο έχει η ηχητική και χρονική φύση της μουσικής. Στηρίζεται στον συνηθισμένο τρόπο έκφρασης των ψυχικών καταστάσεων και της μετάδοσής τους με τον ήχο και, έτσι, εκφράζει το θυμικό βίωμα ως κίνηση με τις αλλαγές, αποχρώσεις, δυναμικές εντάσεις, υφέσεις, την αρμονική εξέλιξη, τις συγκρούσεις. Η μουσική εκφράζει, επίσης, τους χαρακτήρες των ανθρώπων. Γι αυτό τη μουσική των ανθρώπων την ονόμασαν "γλώσσα της ψυχής".
Η μουσική από τη φύση της δεν μπορεί να εκφράσει ολόκληρο τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου και, γι' αυτό, έχει ανάγκη από τις λέξεις και άλλα μη μουσικά εκφραστικά μέσα.Η μουσική, μορφή που ενσαρκώνει το μουσικό περιεχόμενο, είναι και ο τρόπος ύπαρξης της μουσικής. Η μορφή - το σύστημα των μουσικών ήχων στο οποίο εκφράζονται τα συναισθήματα, οι σκέψεις και οι καλλιτεχνικές παραστάσεις του συνθέτη - περιλαμβάνει μια μεγάλη ποικιλία.
Ακόμα και αν διαχωριστούν οι μουσικοί συνδυασμοί ήχων, διατηρούν τις πρωταρχικές εκφραστικές τους δυνατότητες αυτές χρησιμοποιούνται σε κάθε μουσικό έργο.
Η μουσική κάθε έθνους και κάθε εποχής χαρακτηρίζεται από επιλογή τύπων ηχητικών συνδυασμών και κανόνων χρησιμοποίησής τους. Οι μουσικές "γλώσσες" των διάφορων εθνών, εποχών και συνθετών έχουν μεγάλη ποικιλία, σ' όλες, όμως, υπάρχουν αρχές, δομές και κοινά γενικά χαρακτηριστικά. Η μελωδία είναι το σπουδαιότερο εκφραστικό μέσο της μουσικής.
Η μουσική δραστηριότητα του ανθρώπου περιλαμβάνει τη δημιουργία, την εκτέλεση και την πρόσληψη , στις οποίες αντιστοιχούν τα τρία στάδια του έργου: σύνθεση, εκτέλεση, ακρόαση. Σύμφωνα με το περιεχόμενό της, η μουσική διακρίνεται σε λυρική, επική, δραματική, ηρωική, τραγική, χιουμοριστική, σοβαρή και ελαφρά, με βάση την εκτέλεση, σε φωνητική και ενόργανη και τέλος με βάση τη σύνθεση, σε θεατρική, χορευτική, ενόργανη ή σε μουσική με συνοδεία απαγγελίας. Διακρίνεται επίσης, σε μουσική θεάματος, για μουσικό θέατρο, για θέατρο πρόζας, για κινηματογράφο, μουσικής συναυλίας, συμφωνική, μουσική δωματίου, μαζική, μουσική για τραγούδι (ύμνος, νανούρισμα, σερενάτα, βαρκαρόλα), χορού (γκοπάκ, βαλς, πολωνέζα), εμβατήριο στρατιωτικό ή πένθιμο, σουίτα, ουβερτούρα, συμφωνικό ποίημα, κονσέρτο, ορατόριο, καντάτα, σονάτα, τρίο, κουαρτέτο, κουιντέτο, ρομάντσα, ή σε τελετουργική μουσική: ψαλμός, δρώμενα, χορικά, λειτουργίες, ρέκβιεμ.
Άλλοι μικρότεροι διαχωρισμοί: άρια, σύνολο, χορικά, όπερα, οπερέτα, αντάτζιο, παραλλαγή, αντάντε, σκέρτσο.
Ως στοιχεία προέλευσης της μουσικής θεωρούνται: οι τόνοι θυμικά φορτισμένου λόγου, το κελάηδημα των πουλιών, οι ερωτικές επικλήσεις των ζώων, οι ρυθμοί δουλειάς των ανθρώπων, τα ξόρκια, τα μοιρολόγια, οι αρές κλπ.
Με βάση τα αρχαιολογικά και εθιμογραφικά δεδομένα φαίνεται καθαρά ότι η μουσική, στην πρωτόγονη κοινωνία, πέρασε ένα στάδιο βαθμιαίας ωρίμανσης και εντασσόταν μέσα στην πρακτική δραστηριότητα του ανθρώπου, στο πρωτόγονο πλέγμα της προτέχνης για την καλλιέργεια των ψυχικών ιδιοτήτων που χρειαζόταν η κοινωνία. Τους φυσικούς ήχους αντικατέστησαν απλές μουσικές φράσεις. Η επανάληψη μελωδικών και ρυθμικών τύπων, που σταθεροποιήθηκαν στην κοινωνική πρακτική, οδήγησε στην βαθμιαία συνειδητοποίηση και κατάκτηση των δυνατοτήτων λογικής οργάνωσης των ήχων.
Την περίοδο της αποσύνθεσης της πρωτόγονης κοινότητας, όταν η καλλιτεχνική δραστηριότητα αρχίζει σιγά-σιγά να διαχωρίζεται από την πρακτική και να διασπάται το πλέγμα της προτέχνης, γεννιέται η μουσική, ως ξεχωριστό είδος τέχνης.

Κύρια συστατικά της μουσικής:

1) ο ήχος, χωρίς αυτόν δεν μπορεί να νοηθεί μουσική και σε αυτόν ακριβώς περιέχονται τα άλλα στοιχεία, όπως η χροιά (το ιδιαίτερο χρώμα που ξεχωρίζει την μια φωνή από την άλλη, το ένα όργανο από το άλλο), η εκπομπή που ο ήχος παίρνει το επιθυμητό ύψος, την οξύτητα ή τη βαρύτητα, η ένταση, δηλαδή η ενδυνάμωση του ήχου, και, τέλος, η διάρκεια, που εξαρτάται από την παράταση ή την παύση των παλμικών δονήσεων, που κάνουν τον ήχο.
2) Ο ρυθμός, δηλαδή ο τρόπος διαδοχής των χρονικών στοιχείων, με μετρικές μονάδες, που ξεχωρίζουν καθαρά μεταξύ τους.
3) Η μελωδία, που παρουσιάζει τη διαδοχή των ήχων, που προχωρούν ξεχωριστά και σύμφωνα με κάποια λογική σειρά.
4) Η αρμονία, που είναι η ταυτόχρονη εκφορά, η συνήχηση περισσότερων φθόγγων. Η ευρωπαϊκή μουσική βασίζεται στη μείζονα και στην ελάσσονα κλίμακα.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Η μουσική γεννήθηκε μαζί με τον άνθρωπο, ο οποίος νωρίς άρχισε να ξεχωρίζει αρμονικούς φυσικούς ήχους που τον βοηθούσαν στην παραγωγή και τη ζωή του. Σιγά-Σιγά άρχισε να τον αναπαράγει, να τους ανασυνθέτει δημιουργικά.
Τα μουσικά του δημιουργήματα ο άνθρωπος τα χρησιμοποίησε για να επικοινωνήσει με τους συνανθρώπους του, να εξορκίσει το φόβο, να επικαλεστεί τους προγόνους, να εξευμενίσει τους θεούς του, και να εκφράσει το θαυμασμό, την αφοσίωση και την αγάπη.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αρχαίοι Έλληνες, παρά την έντονη θρησκευτικότητά τους, Δε δημιούργησαν μυστικιστική μουσική και απέδωσαν θεία προέλευση στη μουσική και όχι μυστηριακή. Αντίθετα, στο Μεσαίωνα, που η μουσική παιδεία είναι ασθενής μέχρι και ανύπαρκτη, κυριαρχεί ο μυστικισμός και η νοσηρότητα.
Δε διασώθηκαν γραπτά μνημεία που να μας κατατοπίζουν για τη μουσική του αρχαίου κόσμου. Πιστεύεται, όμως, ότι η βάση της μουσικής στους αρχαίους λαούς-Κινέζους, Ινδούς, Έλληνες, Κέλτες, Γαλάτες- ήταν η πεντάτονη ανημιτόνια κλίμακα ντο-ρε-μι-σολ-λα. Ενώ δε βρέθηκαν μουσικά κείμενα, διασώθηκαν πλήθος αναπαραστάσεις αοιδών, μουσικών και μουσικών οργάνων. Ο καλλιεργημένος άνθρωπος ονομαζόταν "μουσικός ανήρ".
Τα αρχαιότερα δείγματα μουσικού πολιτισμού τα βρίσκουμε στους Αιγυπτίους της προϊστορικής εποχής, 5000-4000 π.Χ., από την αγγειογραφία τους που παριστάνει κρουόμενα όργανα. Αυτά είναι τα πρώτα και μόνα που βρέθηκαν για εκείνη την εποχή. Προγενέστερα μέχρι στιγμής δεν έχουν βρεθεί. Ο άνθρωπος από τα πρώτα του βήματα άρχιζε να κατασκευάζει εργαλεία και μουσικά όργανα. Τα εργαλεία και τα όπλα δεν ξεχώριζαν πολύ, γιατί και αυτά πρώτα-πρώτα χρησιμοποιούνταν στην παραγωγή, στις κυνηγετικές παγάνες, σαν τηλεβόες για επικοινωνία κλπ. Και στο χορό. Τα κρουστά των Αιγυπτίων ήταν: κρόταλα, κύμβαλα, σείστρα, τύμπανα κλπ. Αυτά συναντώνται σε όλους τους αρχαίους λαούς. Και σήμερα, ακόμη είναι τα πρότυπα της κατηγορίας των κρουστών μουσικών οργάνων. Η δεύτερη κατηγορία ήταν οι αυλοί, απλοί, διπλοί, τριγωνικοί. Πολυάριθμες παραλλαγές της άρπας, της κιθάρας κλπ. Είναι η Τρίτη κατηγορία. Οι αυλοί ήταν ξύλινοι, καλαμένιοι, μπρούτζινοι ή κοκάλινοι, απλοί ή διπλοί, που φτάνουν ως τις 11 τρύπες. Μεταγενέστερα βρίσκουμε τρομπέτες κυνηγετικά κέρατα, ασιατικές κιθάρες, τρίγωνα, άρπες (μέχρι 20 χορδές) και μεγάλη ποικιλία από άλλα έγχορδα. Συμπεραίνεται ότι οι Αιγύπτιοι γνώριζαν τις διατονικές και τις χρωματικές κλίμακες.
Ο μουσικός πολιτισμός της Αιγύπτου πιστεύεται ότι δάνεισε στοιχεία του στο μινωικό, το μυκηναϊκό στην αρχαϊκή και κυκλαδική Ελλάδα όπως και στους Ετρούσκους.
Για την Ασσυρία, που κληρονόμησε τον μουσικό πολιτισμό των Σουμέριων και τον ανέπτυξε δεν υπάρχουν παρά οι λιγότερες και ατελέστερες μαρτυρίες.
Οι αρχαιότεροι μουσικοί ορισμοί είναι οι ακουστικοί νόμοι που θέσπισαν οι Κινέζοι, οι οποίοι στους Ευρωπαίους φαίνονταν σχολαστικοί και χωρίς φαντασία και έκφραση. Βασίζονται σε κύκλο από πέμπτες και θεωρούνται σχετικοί με τις θεωρίες του Πυθαγόρα. Η αρχική κλίμακα είναι η πεντάτονη, ανημίτονη, που αργότερα συμπληρώθηκε από επτάτονη και στο τέλος από τη χρωματική των δώδεκα βαθμίδων.
Οι Ινδοί θεωρούνται πιο φιλόμουσοι από τους Κινέζους. Η μουσική διάλεκτος των Ινδών με την έκφραση και το πάθος της, με πρωτότυπες μελωδίες (ραγκά) και με ιδιαίτερο ανατολικό χρώμα θεωρείται πολύ ανώτερη. Πολλά στοιχεία της Ινδικής μουσικής προσεγγίζουν στην ευρωπαϊκή μουσική όπως και άλλα την απομακρύνουν.
Τα ίδια δείγματα και ο ίδιος πλούτος διαπιστώνονται και στους άλλους λαούς της Ανατολής: Χετταίους, Ασσυρίους, Χαλδαίους, Συρίους και πιο πολύ στους Εβραίους, που όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται το ζήτημα από την Παλαιά Διαθήκη, είχαν ανεπτυγμένη μουσική κίνηση.
Καθώς οι περισσότεροι αρχαίοι μουσικοί πολιτισμοί δεν έκαναν εκτεταμένη χρήση μουσικής σημειογραφίας και η γνώση όσων αρχαίων συστημάτων σημειογραφίας υπήρχαν χάθηκε, η ανθρωπότητα μπαίνει στο μεσαίωνα γνωρίζοντας ελάχιστα για την αρχαία μουσική, και αυτά κυρίως σε θεωρητικό επίπεδο. Στη Δυτική Ευρώπη ανθίζει η θρησκευτική (χριστιανική) μουσική, με τη μορφή ύμνων.
Τον ενδέκατο αιώνα, ο Γκουίντο ντ' Αρέτσο (Guido d'Arezzo 995 - 1050 μΧ), Βενεδικτίνος μοναχός καθιέρωσε ένα σύστημα καταγραφής της μουσικής, το οποίο βασιζόταν σε οριζόντιες γραμμές και τετράγωνα σύμβολα τα οποία έδειχναν τη σχέση της εκάστοτε νότας με μια κεντρική νότα. Το σύστημα αυτό είναι ο πρόδρομος του πενταγράμμου που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα.
Το 2008 έγινε γνωστό ότι Αμερικανοί ιστορικοί εντόπισαν την αρχαιότερη ιστορική εγγραφή τραγουδιού στον κόσμο, του 1860, που διαρκεί 10 δευτερόλεπτα. Σε αυτήν ακούγεται ένα άτομο να τραγουδάει το παιδικό τραγουδάκι "Au clair de la lune, Pierrot repondit" (Στο φως του φεγγαριού, απάντησε ο Πιερό).
α μουσικά όργανα δεν είναι απλώς τεχνικά συστήματα και διατάξεις για τη δημιουργία ήχου. Πολύ περισσότερο, τα μουσικά όργανα ήταν αναντικατάστατα μέσα για μαγεία και λατρεία, για τέχνη και ψυχαγωγία, για παιδεία και επικοινωνία. Είναι φορείς αξιών και πολιτιστικών μηνυμάτων, είναι μάρτυρες της τεχνικής και της πολιτισμικής προόδου. Κάθε λαός έχει αναπτύξει μεγάλο αριθμό μουσικών οργάνων, από απλά έγχορδα που θυμίζουν το κυνηγετικό τόξο, μέχρι πολύπλοκες άρπες με πεντάλ, από θαλάσσια κοχύλια μέχρι σαξόφωνα με ένα πλήθος από κλειδιά, μοχλούς και τάπες, από απλά ταμ-ταμ μέχρι σύνθετα τύμπανα, κόνγκας και γκρανκάσες ... Μερικά όργανα αναπτύχθηκαν και εξελίχθηκαν στη διάρκεια μερικών αιώνων, στα πλαίσια της χρήσης τους στη συμφωνική ορχήστρα και ονομάζονται Όργανα της Ορχήστρας.

Πεταλούδες

Ανήκουν στη τάξη των εντόμων και υπάρχουν περισσότερα από 100.000 είδη σε όλο τον κόσμο. Έχουν μακριές κεραίες, 2 ζεύγη φτερών καλυμμένα με πολύχρωμα λέπια, τα στοματικά μόρια είναι μυζητικού τύπου και οι κεραίες τους ποικίλλουν ανάλογα με το είδος.

Η μεταμόρφωσή τους από την στιγμή της γέννησης, σε μορφή κάμπιας (προνύμφες), είναι τεράστια. Έχουν σκωληκόμορφο σώμα και μασητικό στοματικό τύπο, ενώ συχνά διαθέτουν μεταξοειδείς αδένες και με τα λεπτά στρώματα μεταξιού που παράγουν δημιουργούν ένα κουκούλι, όπου εισέρχονται και μετατρέπονται σε χρυσαλίδες. Όταν βγαίνουν από το κουκούλι έχουν μεταμορφωθεί σε πεταλούδες.Στην αρχαία Ελλάδα οι πεταλούδες ονομάζονταν «ψυχές», καθώς πιστευόταν ότι είναι οι ψυχές των νεκρών. Οι αρχαίοι Έλληνες την ονόμαζαν «σκώληξ η καμπή», ενώ τη χρυσαλλίδα, το επόμενο στάδιο από την κάμπια, «νεκύδαλλο», που σημαίνει «περίβλημα νεκρού».Οι πεταλούδες είναι φυτοφάγες και συχνά επιζήμιες για τη γεωργία. Το μεγαλύτερο μέρος τους παρουσιάζει περιπτώσεις σεξουαλικού διμορφισμού. Τα Λεπιδόπτερα χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τα ομοιόνευρα, στα οποία οι τέσσερις φτερούγες παρουσιάζουν όμοιες πτυχώσεις και τα ετερόνευρα στα οποία οι πίσω φτερούγες έχουν μειωμένες πτυχώσεις.
Ο Ταΰγετος θεωρείται μια από τις δυο πιο σημαντικές περιοχές περιοχές της Πελοποννήσου, όσον αφορά τις πεταλούδες και γενικότερα τα έντομα. Στη περιοχή του Ταϋγέτου έχουν καταγραφεί περισσότερα από 100 είδη ημερόβιων πεταλούδων, χωρίς να υπάρχει ολοκληρωμένη μελέτη. Η πιο σημαντική είναι η ύπαρξη ενός ενδημικού είδους πεταλούδας, η Polyommatus menelaos που υπάρχει μόνο στο Ταΰγετο. Τα είδη Plepejus eurypilus pelopides και Turanana endymion taygetica υπάρχουν μόνο σε βουνά της Μικράς Ασίας και της Πελοποννήσου. Άλλα ενδιαφέροντα είδη είναι τα Papilio machaon, Colias aystralis, Heodes tityrus, Syntarucus pirithous, Lampides boeticus, Celastrina argiolus, Pseudophilotes Vicrana, Syrichtus proto, Erynnis marloyi κ.ά.
Η Κοιλάδα με τις Πεταλούδες στην Ρόδο,είναι ένα μοναδικό φυσικό πάρκο, στο οποίο εμφανίζονται κάθε χρόνο χιλιάδες πολύχρωμες πεταλούδες από τα μέσα Ιουνίου μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου. Μερικές από αυτές είναι ιδιαίτερα σπάνια είδη και απαντώνται σε ελάχιστα μέρη σε ολόκληρο τον κόσμο. Μέσα στην κοιλάδα υπάρχουν λιμνούλες, σκιερά μονοπάτια που διασχίζουν το δάσος, ξύλινα γεφυράκια σε διάφορα σημεία του μικρού ποταμού Πελεκάνου και ένα εστιατόριο με θέα έναν καταρράκτη και μια αφρίζουσα πηγή. Υπάρχουν επίσης πέτρινα σκαλάκια τα οποία οδηγούν στο Μοναστήρι της Παναγίας Καλόπετρας που βρίσκεται ακριβώς πάνω από την καταπράσινη κοιλάδα.
Η Κοιλάδα με τις Πεταλούδες βρίσκεται 20 χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο κοντά στο χωριό Θεολόγος και αποτελεί ένα από τα διασημότερα αξιοθέατα της Ρόδου που αναμφίβολα αξίζει να επισκεφθείτε. Χιλιάδες επισκέπτες συρρέουν κάθε χρόνο για να θαυμάσουν τις πεταλούδες και να κάνουν περίπατους μέσα στο καταπράσινο τοπίο της κοιλάδας. Ωστόσο ο αριθμός τους δυστυχώς ολοένα και μειώνεται εξαιτίας της επίδρασης του τουρισμού στο φυσικό τους περιβάλλον. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι ένας αριθμός επισκεπτών σφυρίζει ή χτυπάει παλαμάκια για να δει τις πεταλούδες να πετούν. Αυτό που δεν γνωρίζουν όμως είναι ότι τα παλαμάκια και τα σφυρίγματα παράγουν υπέρηχους ανάλογους με αυτούς των νυχτερίδων. Οι πεταλούδες αισθάνονται ότι απειλούνται και προσπαθούν να απομακρυνθούν τρομαγμένες. Με αυτό τον τρόπο πολλές πεθαίνουν είτε από το σοκ, είτε από εξάντληση στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν ή ακόμα και από την πρόσκρουση σε βράχους και δέντρα. Προσπαθήστε λοιπόν κατά τη διάρκεια της επίσκεψής σας να μην της ενοχλήσετε.

Tattoo Δαίμονες - Aληθινή ιστορία εξορκισμού.

Από τη γέννησή της 21 Σεπτεμβρίου το 1952, η Anneliese Michel είχε μια κανονική νεανική ζωή. Χωρίς προειδοποίηση, η ζωή της άλλαξε σε μια μέρα το 1968 όταν η ίδια άρχισε να τρέμει και ήταν ανίκανη να ελέγξει το σώμα της. Δεν μπορούσε να καλέσει τους γονείς της, Josef και Anna, η οποιαδήποτε από της 3 αδελφές της. Ένας νευρολόγος από την ψυχιατρική κλινική Wurzburg διέγνωσε "Grand Mal" επιληψία. Εξαιτίας της δύναμης που είχαν αυτές οι επιληπτικές κρίσεις και η κατάθλιψη που απήλθε, η Anneliese μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο για ιατρική φροντίδα και περίθαλψη.

Αργά η γρήγορα αφότου η επιθέσεις άρχισαν η Anneliese άρχισε να βλέπει δαιμονικές γκριμάτσες κατά της διάρκεια της καθημερινής της προσευχής. Ήταν τέλη του 1970, και καθώς τα άλλα νέα παιδιά απολάμβαναν την εποχή της ειρήνης και ελευθερίας, η Anneliese πάλευε με την έμμονη ιδέα της ότι ήταν δαιμονισμένη. Φαίνεται πως δεν υπήρχε άλλη εξήγηση για της δαιμονικές γκριμάτσες κατά τη διάρκεια των προσευχών της. Αργότερα ακολούθησαν διάφορες φωνές που έλεγαν, Η Anneliese θα "σαπίσει στην κόλαση". Ανέφερε τους "Δαίμονες" στους γιατρούς μόνο μια φορά, εξηγώντας τους πως άρχισαν να τις δίνουν εντολές. Οι γιατροί φαινόντουσαν ανίκανοι να βοηθήσουν, και η τελευταία ελπίδα της Anneliese ότι η ιατρική θα την βοηθούσε, χάθηκε.

 Το καλοκαίρι του 1973, οι γονείς της επισκέφτηκαν διάφορους ιερείς και ζητούσαν να της κάνουν εξορκισμό. Οι αιτήσεις τους απορρίφτηκαν και απλά τους πρότειναν να συνεχίσει η 20χρονη Anneliese την ιατρική της και φαρμακευτική της φροντίδα. Τους εξηγήθηκε ότι ι διαδικασία με την οποία η εκκλησία αποδέχεται τον δαιμονισμό είναι πολύ αυστηρή και μόνο όταν όλα τα κριτήρια και τα συμπτώματα εμφανιστούν μόνο τότε μπορεί ο ιερέας να προβεί σε εξορκισμό. Τα συμπτώματα για να ονομάσουμε μερικά είναι, ενόχληση και απάθεια σε ιερά σύμβολά, να μιλάει σε γλώσσες που ποτέ δεν γνώριζε στο παρελθόν και υπερφυσικές δυνάμεις.
Το 1974, αφού ο Ιερέας Pastor Ernst την παρακολούθησε για κάποιο διάστημα, ζήτησε από τον αρχιερέα του Wurzburg να προχωρήσει σε εξορκισμό. Η αίτηση του ιερέα απορρίφθηκε αλλά η επιθέσεις δεν σταμάτησαν και η συμπεριφορά της έγινε ακόμα πιο ανορθόδοξη. Στο σπίτι των γονιών της στο Klingenberg, έβριζε, χτυπούσε και άρχισε να δαγκώνει μέλη της οικογένειας της. αρνείτο να τρώει επειδή οι "δαίμονες" δεν της το επέτρεπαν. Η Anneliese κοιμόταν στο πέτρινο δάπεδο, έτρωγε αράχνες, μύγες, και άρχισε να πίνει τα ίδια της τα ούρα. Μπορούσες να την ακούσεις να ουρλιάζει μέσα και έξω από το σπίτι για ώρες καθώς έσπαγε σταυρούς, κατάστρεφε εικόνες του Χριστού και άλλα ιερά σύμβολα. Η Anneliese άρχισε να αυτοτραυματίζεται σε μεγάλο βαθμό και η συμπεριφορά του να σκίζει τα ρούχα της και να ουρεί στο πάτωμα ήταν πλέον συχνό φαινόμενο.
Αφού τον Σεπτέμβριο του 1975 όλα τα κριτήρια του εξορκισμού εμφανίσθηκαν, ο αρχιερέας του Wurzburg, Josef Stangl, ανέθεσε στον πατέρα Arnold Renz και Pastor Ernst Alt τον "Μεγάλο εξορκισμό" της Anneliese Michel. Η βάση αυτού του τελετουργικού ήταν το "Rituale Romanum", το οποίο ήταν ακόμα και εκείνη την εποχή ισχύον νόμος από τον 17 αιώνα. Οι ενδείξεις έδειχναν πως η Anneliese έπρεπε να σωθεί από την ύπαρξη πολλών δαιμόνων στο σώμα της, συμπεριλαμβανομένου του Lucifer, Judas Iscariot, Nero, Cain, Hitler, and Fleischmann, και άλλες δαιμονικές ψυχές που είχαν καταλάβει το σώμα της. Από τον Σεπτέμβρη του '75 μέχρι τον Ιούλιο ότι '76, ένας ή δύο εξορκισμοί γινόντουσαν κάθε βδομάδα. Οι επιθέσεις της Anneliese μερικές φορές ήταν τόσο δυνατές που έπρεπε να την κρατούν τρεις άνδρες ή ακόμα και να την αλυσοδένουν. Κατά την διάρκεια αυτή η Anneliese βρήκε την ζωή της περίπου προς το κανονικό αφού και πάλι άρχισε να πηγαίνει σχολείο, έδωσε τελικές εξετάσεις στο Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο του Wurzburg, και πήγαινε στην εκκλησία.
Οι επιθέσεις όμως δεν σταμάτησαν. Συνέχισε να βρίσκει τον εαυτό της αναίσθητο ή ανίκανο να κουνηθεί περισσότερο από πριν. Ο εξορκισμός συνεχίστηκε για πολλούς μήνες πάντα με τους ίδιους ιερείς. Για πολλές βδομάδες Anneliese σταμάτησε πάλι να τρώει τα γόνατα της ήταν γεμάτα πληγές και πάνω από 40 κασέτες ηχογραφήθηκαν για να κρατάνε λεπτομέρειες την ώρα του τελετουργικού.
Η τελευταία μέρα του Εξορκισμόυ ήταν 30, Ιουνίου 1976, και η Anneliese υπέφερε από πνευμονία. Εξουθενωμένη, με πολλά τραύματα σε όλο της το σώμα και με υψηλό πυρετό η Anneliese άφησε την τελευταία της πνοή την 1 Ιουλίου του 1976 όπου και η μητέρα της Anna Michel ηχογράφησε τον θάνατο της. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα άρχισε έρευνα γύρω από το θέμα της Anneliese όπου σύμφωνα με τα στοιχεία πέθανε από την πείνα, ειδικοί είπαν πως αν την ταΐζανε με το ζόρι η ζωή της θα είχε σωθεί. Οι εξορκιστές προσπάθησαν να αποδείξουν την παρουσία των δαιμόνων παίζοντας κασέτες όπου περίεργοι διάλογοι όπως δύο δαίμονες να τσακώνονται για το ποιος θα έπρεπε να φύγει από το σώμα της Anneliese, ένας από τους δαίμονες αποκαλούσε τον εαυτό του Χίτλερ ενώ κανένας από τους παρόντες κατά τη διάρκεια του εξορκισμόυ δεν είχε αμφιβολία για την παρουσία δαιμόνων.
Το δικαστήριο αποφάσισε πως οι γονείς της Anneliese όπως και οι εξορκιστές ήταν ένοχοι για φόνο εξ αμελείας και καταδικάστηκαν με 6 μήνες φυλάκιση. Αργότερα μια επιτροπή της Γερμανικής Εκκλησίας έβγαλε το πόρισμα πως ή Anneliese δεν ήταν δαιμονισμένη, αλλά αυτό δεν κράτησε μακριά τους πιστούς όπου υποστήριζαν το αντίθετο. Μέχρι σήμερα ό τάφος της παραμένει μέρος προσκυνήματος για αυτούς που πιστεύουν πως η Anneliese Michel πολέμησε τον διάβολο.